McDonald's

We waren weer eens bij McDonald's. Heel in het begin gingen we daar voor de happy meals en de bijbehorende cadeautjes heen, later speciaal voor de frites, onovertroffen lekker volgens de kinderen, en tegenwoordig alleen nog maar voor de mayonaise, de beste van de hele wereld, al heeft het met...

Het is altijd fijn bij McDonald's.

Om te beginnen maakt het niet uit bij welke je bent; ze zijn allemaal in grote lijnen hetzelfde. Dat niet alleen. Ook het publiek dat erop afkomt, is overal hetzelfde. Gezinnen met kleine kinderen, jonge stelletjes en groepjes jongelui. Aan de meeste klanten is te zien dat ze vaak komen. Ze zien er slecht uit.

Ik weet niet of dat voor ons geldt. Wij komen eigenlijk alleen in vakanties bij McDonald's, of als we in het weekend ergens heen zijn geweest. Franse McDonald's prefereren we boven Nederlandse filialen. Ze zijn frisser, en van recentere datum. De overheersende kleuren zijn pastel, blauw en roze. De sfeer is iets minder grimmig dan in Nederlandse McDonald's. Misschien omdat de Franse zich op vijandelijk gebied weten. Af en toe steken boeren er eentje in de brand.

Gisteren zaten we ergens langs de Franse snelweg in een McDonald's. Het was niet druk en buiten viel een druilerig regentje. De kinderen hadden frites met extra mayonaise, hun ouders zaten aan de koffie. We zaten in de afdeling niet-roken, maar op de grens. Aan de andere kant van de plantenbak mocht wel worden gerookt. Daar streken prompt twee kettingrokers neer.

Een jongeman.

Een meisje.

En behalve dat ze rookten als schoorstenen, waren ze verliefd en ook niet zomaar een beetje, nee, tot over hun oren, want vanaf het moment dat ze zaten tot het moment dat wij ons uit de voeten maakten, hingen ze tongzoenend over hun tafeltje. Dat ze nog tijd hadden om te roken, was een wonder.

'Niet zo kijken jongens', zei ik na enige tijd tegen mijn kinderen. Ze waren hun frites helemaal vergeten, zo spectaculair was het naast ons.

'Ik kijk niet', zei de oudste.

'Ik ook', zei de jongste.

'Waar moeten ze anders naar kijken?', stelde mijn vrouw zich solidair op, 'naar buiten?'

'Ja pap, buiten is niks te zien', zei de jongste snel.

'Het is niet netjes', mompelde ik, maar zelf wist ik ook niet goed waar ik anders naar moest kijken. Een extra complicatie was bovendien dat het een aantrekkelijk meisje was, en een heel lelijke jongen, zo'n 20-jarige met een snorretje, die voor monteur studeert en onder de puisten zit.

'Het is niet netjes om zo te zoenen', wierp de oudste dochter tegen.

'Daarom kijken we hoor pap', zei de jongste triomfantelijk, 'als we lang kijken, houden ze vanzelf op.'

Dat viel tegen, want als er niet gezoend werd, moest er gerookt worden en dat ging met vergelijkbare inzet gepaard. Vooral de jongen maakte het bont; hij stak iedere keer als het kon een nieuwe sigaret op en liet de andere rokend in de asbak liggen. Iemand had hem kennelijk verteld dat je niet zoende met een sigaret in je handen. Het meisje wist van niets. Haar sigaret bungelde gewoon tussen haar goedkope ringen terwijl ze met haar hand door het korte haar van haar geliefde woelde. Het was met de nodige moeite dat wij ons losrukten van het tafereel. Maar zelfs die herrie kon de ban tussen de twee geliefden niet breken. Ze zoenden door alsof hun leven ervan afhing.

Meer over