Maxime

Het jaar 2012 zat zo boordevol politiek en de ontwikkelingen volgden elkaar zo snel op, dat ik Maxime Verhagen in alle consternatie eigenlijk alweer was vergeten. Maxime, uit het tijdperk-Job Cohen, toen Buma nog Van Haersma heette, er nog hoop was voor de Hedwigepolder en Camiel Eurlings van de KLM nog schuimbekkend stond te salueren op CDA-congressen: 'Chapeau, Maxime!'

Het is pas acht maanden geleden dat het 'gedoogkabinet' Rutte I viel, maar toch is dat woord nu al zo ontzettend 2010 - er is alweer een hele generatie opgegroeid die geen idee meer heeft waarover je het hebt.

Maxime Verhagen in de krant van gisteren, wijdbeens op de foto voor het Catshuis, 5 maart 2012. Man vol verwachting: even de nieuwe bezuinigingen er doorheen jassen, jaartje of drie in de luwte als minister van EZ, boel laten betijen in het CDA, lijsttrekker worden en dan met een beetje mazzel eindelijk de hoofdprijs: premier van het land.

Nog geen tien maanden later ligt alles in duigen: de dromen van Rutte I, het CDA, maar vooral de politieke carrière van Maxime Verhagen. Gegokt en verloren, vermalen tussen de molenstenen van de macht.

In deze krant kijkt Maxime Verhagen nog één keer terug. Het is een leerzaam interview dat ons inzicht verschaft in de denkwereld van een politieke diersoort die aan het Binnenhof bijna is uitgestorven, de gehaaide schaker.

In een magistraal betoog legt Verhagen uit waarom de fatale gedoogconstructie met de PVV, strop om de nek van het CDA, hem niet viel te verwijten. Het was de schuld van Koppejan en Ferrier, die twee halfbakken dissidenten.

Hij had het hun gevraagd, toen er weer werd gesproken met Wilders: 'Gaan we door of zijn we toch tegen?'

'Ga maar door', zeiden de twee. Later vroeg hij aan Koppejan: 'Waarom heb je me in hemelsnaam niet gezegd dat ik moest stoppen?' Koppejan, geen idee van het spel.

'Dat had ik me niet zo gerealiseerd', zei de brave Zeeuw ook nog, in plaats van Verhagen een keihard knietje te geven.

Maxime had het nog zó gezegd: 'Ik wil niet regeren met de PVV.' Hij had het herhaald: 'Ik ga niet met die jongens van de PVV in de regering.' En nógmaals: 'Als jullie willen regeren met de PVV, moeten jullie een andere leider nemen.'

Tot driemaal toe, maar wie er ook kraaide, Ad niet.

Niet ik, Ad, maar gij!

Dus toen zat Verhagen eraan vast: vicepremier onder Wilders. Bleken mensen tot overmaat van ramp het verschil tussen regeren en gedogen niet te kennen: dertien zetels.

Het had wel iets van Jolande Sap en de scène met de stekker - ook dáárover alles in deze rijke krant. Ideetje van de fractie. Sap: 'Ik had het afgekeurd, maar deed het toch.'

Hoe tragisch het lot van de politicus, hoe duister de wegen waarlangs zijn loopbaan hem voert, hoe vol gevaar het pad van goede bedoelingen. Diep was Verhagens weerzin jegens Wilders, die mensen uitsloot met zijn 'enge nationalistische blik'. Hij keurde het af, maar deed het toch.

Henk Bleker keerde deze week terug van zijn boetedoening in Boekel, waar hij twee weken lang de achtergronden van de teloorgang van het CDA onderzocht. Hopelijk vond Bleker in het dorpje ook zijn verlossing van elke verantwoordelijkheid, zijn eigen Ad Koppejan, zodat hij straks met onbezwaard gemoed verder kan in de ponyfokkerij.

Denkt u straks, bij de kerstboom, nog éénmaal aan Maxime en Henk. Gedenk hun hoogmoed en hun vurige tango met waarheid en leugen, gedenk hun val.

undefined

Meer over