Marianne Vos stelt opnieuw teleur

Marianne Vos heeft zich woensdag in Peking ook in de individuele tijdrit niet kunnen onderscheiden.

De Nederlandse eindigde bij de Chinese Muur op dag 5 van de Spelen als veertiende. Zoals verwacht, oordeelden de wielrenster en haar trainer Thijs Rondhuis na afloop. Vos had zichzelf niet als een kanshebber gezien. Ze gaf meer dan twee minuten toe op Armstrong. De Britse Pooley werd tweede, de Zwitserse Thürig derde en de 49-jarige Jeannie Longo vierde.

In maart zei ze bij de WK baanwielrennen in Manchester nog dat ze zichzelf nooit een grote titel zag winnen op de tijdrit. Het was een duidelijk antwoord op de vraag waartoe ze zichzelf de komende jaren nog in staat achtte. Het wapen van de 21-jarige Vos is haar veelzijdigheid. Maar die was ook begrensd dacht ze vijf maanden geleden.

Potentieel
De wereldkampioene op de weg (2006), veld (2006) en op de baan (2008) veranderde in het voorjaar plots van mening. Vos boekte naar eigen zeggen zoveel progressie in het tijdrijden dat ze zichzelf als een potentiële medaillekandidaat voor de Spelen in Peking zag. Dat had ook te maken met het parcours in China, dat zo zwaar werd ingeschat dat de normale specialisten er niet uit de voeten zouden kunnen.

Vos verkende het vorig jaar december, samen met trainer Thijs Rondhuis. Ze maakten video-opnames en koppelden die beelden aan gps-gegevens die werden ingevoerd in een virtueel reality systeem, waarmee de renster thuis op de rollerbank het parcours kon simuleren. Die gedegen voorbereiding en haar palmares creëerden hoge verwachtingen voor het olympische debuut van Vos.

Toch achtte bondscoach Johan Lammerts, in samenspraak met chef de mission Charles van Commenée, het beter dat Vos niet zou deelnemen aan de tijdrit. De Brabantse werd in eerste instantie niet voor het onderdeel geselecteerd omdat ze haar krachten diende te sparen voor de wegwedstrijd en de puntenkoers.

Tussen de wegwedstrijd en de tijdrit zaten drie dagen en tussen de tijdrit en de puntenkoers zit een rustperiode van vier dagen. Vos vond het voldoende om te herstellen. Sterker, de tijdrit was nodig om scherp te zijn voor de puntenkoers. Ze had de hardheid nodig.

Niet nodig
Vos oordeelde dat ze de bescherming van NOC*NSF en de KNWU niet nodig had. Ze schakelde advocaat Cor Hellingman in om uit te zoeken hoe de renster toch deelname aan de tijdrit kon afdwingen. In de Baskische rittenkoers Emakueen Bira won ze vervolgens de tijdrit en versloeg daarin onder meer wereldkampioen Hanka Kupfernagel. Lammerts besloot toch toe te geven aan de wensen van het kamp Vos.

Wie er zijn gelijk haalde, deed er woensdag niet toe. De belangrijkste conclusie na twee olympische optredens van Vos is dat ze ook kan verliezen en ze in het Nederlandse kamp is opgezadeld met oneerlijke en te hoge verwachtingen.

‘Ik heb alles gegeven. Daar ben ik blij mee. Maar het was gewoon niet goed genoeg’, hijgde Vos na bij de Chinese Muur. Eigenlijk was ze, in tegenstelling tot zondag, niet eens teleurgesteld. Zij had zichzelf na de tegenvallende wegwedstrijd, waarin de topfavoriet was en zesde werd, niet tot de medaillekandidaten gerekend.

Het verbaasde haar slechts dat er zoveel wielrensters beter waren dan zij. Het zei iets over haar vorm. Mogelijk dat Vos in haar slopende voorbereiding, ze ging onder meer naar El Salvador, teveel van zichzelf heeft geëist. Rondhuis zei er wel een idee over te hebben wat er mis is gegaan in de voorbereiding, maar wilde er voor het laatste optreden van Vos niet over uitwijden.

Het doel van de tijdrit was wedstrijdritme opdoen en trainen voor de puntenkoers, vertelde hij. De coach zat woensdag naast bondscoach Lammerts in de volgauto. ‘We hebben anderhalf jaar naar de Spelen gewerkt op een manier die ons het beste leek. Het is er hier alleen nog niet uitgekomen.’

Dinsdag krijgt Vos een laatste kans. Eerder dit jaar werd ze in Manchester met verbluffend gemak wereldkampioen op de puntenkoers. In Peking zal het moeizamer gaan, waarschuwde ze al. Iedereen zal op haar wiel rijden. Misschien is het alvast goed om te weten dat Leontien van Moorsel er bij haar olympische debuut, in Barcelona (1992), ook niet in slaagde om een medaille mee naar huis te nemen.

Meer over