Mannenleed

BEREND JAN BOCKTING

Filmmaker John Wells vertelt aan The Huffington Post over interviews met mensen uit de financiële wereld die tijdens de crisis hun baan waren kwijtgeraakt.

Bobby Walker (Ben Affleck) kan het niet bevatten. Dat het crisis is, wist hij. Dat er ontslagen zouden vallen bij het bedrijf waar hij werkt, viel te verwachten. Maar dat hij werkloos zou worden? Walker beschouwt zichzelf als het vleesgeworden succesverhaal: hij is goed in zijn werk als verkoper, heeft een dik salaris, een schitterend huis en een gelukkig gezin. The Company Men draait om drie mannen die hard geraakt worden door de economische crisis. Naast Bobby zijn het de oudere, loyale werknemer Phil (Chris Cooper) en mededirecteur Gene (Tommy Lee Jones). Alle drie zien ze hun werk als de belangrijkste pijler van hun identiteit. Baanverlies betekent verlies van status, zelfvertrouwen en zingeving - en dan zijn er nog de financiële consequenties. Regisseur John Wells, een ervaren televisiemaker, slaagt er in zijn speelfilm- debuut goed in om het contemporaine mannenleed invoelbaar te maken, zelfs wanneer het om luxeproblemen gaat, zelfs al neigt het soms wat te veel naar een doorsnee-degelijke televisiefilm.

The Company Men (John Wells, 2010)

Eén, 21.25-23.05 uur.

undefined

Mamma Mia!

(Phyllida Lloyd, 2008) Verfilming van de gelijknamige musical die ook in Nederland succesvol was. Meryl Streep heeft zichtbaar plezier in haar rol van moeder van een dochter die gaat trouwen en wil weten wie haar vader is. Dat is nog geen makkelijk te beantwoorden vraag; er zijn drie kanshebbers, want de eigenares van een toeristenpension op een Grieks eiland heeft minstens zoveel scharrels gehad. Maar vergeet het verhaal, want de musicalvorm is in de film, gemaakt door de theaterregisseuse die ook de originele musical op de planken bracht, gehandhaafd. Dus hotseknotst Mamma Mia! van toneelstukje naar hit naar verkleedpartij naar campy choreografie en mogen de acteurs zich uitleven in het zelf zingen van de toch wel onsterfelijke liedjes.

SBS 6, 20.30-22.45 uur.

undefined

Ricky

(François Ozon, 2009) Films over buitenissige baby's zijn er genoeg, van Polanski's Rosemary's Baby tot Eraserhead van David Lynch. Een sfeer van dreiging hangt ook bij Ricky in de lucht. Maar het aardige van Ozons film, vrij naar een kort verhaal van Rose Tremain, is toch de overheersend luchtige toon. Als altijd kiest Ozon zijn eigen weg, zonder zich te storen aan filmwetten of verwachtingen. Ricky is een mix van genres. Ozon plaatst het wonderlijke gegeven in een omgeving van grauw sociaal-realisme: Katie woont met haar dochter Lisa in een treurige flat, heeft geestdodend werk en slechte ervaringen met mannen. In de goede bedoelingen van Paco durft ze dan ook nauwelijks te geloven. Gesomberd wordt er desondanks niet veel, ook niet als hun baby Ricky zijn opmerkelijke transformatie ondergaat: het kind krijgt vleugels. Ze zijn niet zacht en wit, zoals de decoratieve vleugels van engeltjes, maar groezelig, schonkig en gespierd - sterk genoeg om mee te vliegen en dat is meer dan een malle gimmick. Ozons tedere verhandeling over een kind dat afwijkt van de norm roept niet alleen zijn beste films in herinnering (Sous le sable, 5x2), maar is bovendien verfrissend origineel en geestig. Moeder Katie reageert praktisch op de kunsten van haar zoon: ze koopt een helmpje voor hem en kniebeschermers. Samen met de zorgzame Lisa knipt ze gaten in Ricky's truitjes. Wachten op een alles verklarende climax heeft geen zin. Wie zich overgeeft aan Ozons grillige invallen en perfecte acteursregie, ziet een fantastisch, bitterzoet sprookje over moederliefde, acceptatie en de kunst van het loslaten.

Arte, 22.40-0.05 uur.

undefined

Meer over