Magic Trip

Incoherent voor wie snel moe wordt van halfnaakte hippies.

Een mythische bustrip was het, in 1964. Jaren voor Woodstock en Easy Rider, die andere ijkpunten van de hippie-tegencultuur, trok schrijver Ken Kesey (One Flew Over the Cuckoo's Nest) met het Merry Pranksterscollectief in een vrolijk beschilderde bus dwars door de Verenigde Staten. Met een duizelingwekkende hoeveelheid lsd als proviand en filmcamera's om de reis vast te leggen. Neal Cassady, onbestemd icoon van de vroege tegencultuur en vereeuwigd in Jack Kerouacs onlangs verfilmde beat-bijbel On The Road, fungeerde als buschauffeur. Verkeersagenten die de mal uitgedoste inzittenden aanhielden waren eerder belangstellend dan vermanend - zoiets hadden ze nog nooit gezien, nog nooit over gelezen ook.

Band The Grateful Dead haakte in, reisde een stukje mee en brak vervolgens door. Schrijver Tom Wolfe vereeuwigde de busreis in The Electric Kool-Aid Acid Test, een van de hoogtepunten van de new journalism. Je had erbij moeten zijn, maar dat was je niet. Gelukkig werden er liedjes, gedichten en boeken over geschreven en nu zijn er de beelden.

Het 16mm-materiaal lag veertig jaar op de plank. Er viel geen enkele lijn in te ontdekken, en de geluidsopnames liepen niet synchroon met het beeld. Filmmakers Alison Ellwood en Alex Gibney (van de Oscarwinnende documentaire Taxi to the Dark Side) kregen toestemming er vrijelijk uit te putten.

Het resultaat is een deels autobiografische en deels psychedelische roaddocu. Incoherent voor wie snel moe wordt van beeld van halfnaakte hippies die wat staan te dansen in een meertje, maar een fascinerende illustratie voor wie al enige notie had van de culturele betekenis van al die hele en halve genieën. Die kan ze nu eindelijk eens in kleur zien ronddartelen en brabbelen. Of, zoals Neil Cassady het zelf in de film zegt: 'We zijn vierdimensionale wezens in een driedimensionaal lichaam, wonend in een tweedimensionale wereld'.

undefined

Meer over