Mag ik zeggen dat ik me genaaid voel?

Hordenloper Robin Korving (26) raakte vorige week, vlak voor zijn eerste wedstrijd, zwaar geblesseerd aan zijn linkerknie. Hij werd in Sydney geopereerd en moet vanavond al naar huis....

'ZE PIKKEN me het mooiste feest van de eeuw af. Ze hebben me het atletendorp al uit gezet, nu moet ik ook vrijdag al naar huis. Ik had een businessclass-ticket voor maandag, maar dat hebben ze omgezet naar vrijdag.

Ik had dat ticket zelf laten upgraden, die extra kosten daarvoor had ik zelf betaald, maar maandag kon ik in die klasse niet terug. Schijnt dat Willem-Alexander dan terug vliegt. Kan ik er niet bij in die afdeling. Dus nu is mijn reis door NOCNSF vervroegd naar vrijdag.

Daar baal ik dus enorm van. Ik was komend weekeinde toch graag naar de estafette-wedstrijden en de sluitingsceremonie gegaan. Maar het Team de Mission van NOCNSF wilde me er niet langer bij hebben, ik ben letterlijk een blok aan hun been. Ik kon na mijn ontslag uit het ziekenhuis niet meer terecht in het atletendorp, ze hadden daar geen golfkarretje voor mij.

Met een rolstoel was ik ook al blij geweest, ik kan me zelf met die stijve linkerpoot behoorlijk redden hoor. Ik kan me zelf wassen, zelf naar het toilet, bij de sluitingsceremonie had vast wel iemand van die 240 andere atleten mij het stadion in kunnen duwen in een rolstoel. Desnoods was ik op de tribune gaan zitten.

Maar ik zit zondagavond thuis in Heerhugowaard. Ik heb het nog een tweede keer geprobeerd, gevraagd of ik kon blijven, maar ze zeiden na ruggespraak dat het beter was als ik verdween. Daar waren ze heel nuchter in. Het is niet functioneel, zei Joop Alberda letterlijk. Mag ik dan zeggen dat ik me genaaid voel?

Ze vergeleken me met die roeicoach, met zijn gebroken heup. Die moest ook weg. Dat is niet eerlijk, hij had steeds hulp nodig, ik heb dat niet. Maar ja, topsport is keihard. Er lopen hier allemaal gezonde en goedgebouwde topsporters rond, ik kwam hier net op mijn krukken binnenhobbelen, zat daar een man me heel vervelend aan te staren. Yeh, man, zei ik, I'm crippled. Kijk maar eens goed.

Het is een enorme domper, ik ben zelfs na mijn ontslag uit het ziekenhuis niet meer terug geweest in het dorp. Mijn moeder heeft mijn spullen opgehaald, ik verblijf nu met haar bij een gastgezin in Cronulla. Het is daar erg mooi, daar niet van, maar het is wel heel ver weg van die veel mooiere dingen die nu in het atletiekstadion gebeuren.

Ik ga nu naar huis, heel veel mensen weten niet waar ik uithang. Ik verdwijn voor langere tijd, zal een hoop mensen maanden niet zien. De andere hordenlopers hebben niet eens gezien wat er met mij gebeurde. Ik zat in de laatste serie, de zesde. Ze zagen alleen DNS, Does Not Start, achter mijn naam staan.

Ik heb de finale van de 110 meter horden in het ziekenhuis gezien. Ik lag op de olympische afdeling, die speciaal vrijgehouden wordt voor sporters. Gelukkig kreeg ik tijdens het kijken gezelschap van een schat van een verpleegster. This is your final, is het niet, vroeg ze heel begripvol.

Nee, het was geen snelle finale, ik weet niet wat ik daar had kunnen betekenen. Met 13,22 werd brons verdiend, mijn persoonlijk record is 13,15. Ach, hou maar op, dat is allemaal achteraf geouwehoer. Ik ga naar huis, het is allemaal voorbij. Weg.

Geen vakantie, geen uitgaan, geen wintersport, geen indoor-seizoen, geen outdoor-seizoen, geen Europa Cup, geen Grand Prix-finale, geen WK en dus geen inkomsten. Wat ik ook heel lullig vind, is dat aan mijn winning streak een eind komt. Ik ben al acht jaar Nederlands kampioen, ik sportte weliswaar op een veel hoger niveau, maar ik had die serie graag afgemaakt. Dat is toch een ere-kwestie.

Over acht weken mag het ijzer uit de knie, dan kan ik weer voorzichtig beginnen. Revalideren, dribbelen, loopscholing. Het wordt een lange weg.

Of ik ooit nog op mijn oude niveau kom, weet ik niet. Mijn trainster, Ineke Bonsen, zei het mooi: Robin, je moet eerst je knie maar eens opnieuw uitvinden. Dus dat gaan we dan maar eens doen.'

Meer over