Maestro, muziek!

Iedereen die besluit het Slot Schönbrunn op ware grootte na te bouwen in een stadion, kan op mijn enorme bewondering rekenen....

Bert Wagendorp

Mijn Schönbrunn zou niet de ideale droomwereld tonen die André Rieu ons voorspiegelt in A romantic Vienna night. Het zou A chaotic Vienna night zijn – zoiets als de echte Weense nachten. En daar zit natuurlijk niemand op te wachten. Chaos is er al genoeg.

De Weense wereld van André Rieu heeft natuurlijk nooit bestaan, het Wenen van Johann Strauss was ook een hypocriete bende en de hoffelijk dansende mannen wilden maar één ding – de smeerlappen.

Maar het is mooi om even in Utopia te zijn, op de zoete tonen van André’s Stradivarius. Muzikaal mager, schreef Het Parool – maar wat zou het? Voor goeie muziek zetten we wel een cd’tje op, het gaat om dromen.

In de reportage André Rieu’s droomkasteel, over de eerste voorstelling in Toronto, zag ik een mevrouw na afloop op de rand van de vijver kloppen. ‘Het is echt!’, zei ze verbaasd. Dat was het hoogtepunt van de avond. Er lag even een loopplank tussen verbeelding en harde werkelijkheid, de droomprinses kwam tot leven.

Dus hoewel ik niet van walsen hou, kan de Limburgse stehgeiger bij mij niet kapot. Ik vind hem een geweldenaar. Mensen die een grote droom hebben en hem vervolgens ook gaan uitvoeren zijn óf levensgevaarlijk, óf ze geven ons bestaan kleur met iets dat er zonder hen niet was geweest.

Mierzoet, oké, maar dat kan ook best lekker zijn.

Dus achteraf is het jammer dat ik dit weekeinde niet naar de Arena ben gegaan. Achthonderd ton staal, twee keer zoveel als bij de Rolling Stones, ik had het wel eens willen zien. Net als de echte fonteinen en de echte paarden. En de echte balzaal van 21 x 15 meter.

André’s Schönbrunn is mooier dan het echte. Daar staat bijvoorbeeld maar zelden een orkest te spelen, je moet er oppassen voor zakkenrollers, het kan er hard regenen en het is één grote toeristenval.

In de Utrechtse vinexwijk Leidsche Rijn staan de eerste huizen alweer te koop, omdat sommige bewoners zijn geschrokken van het feit dat er ook allochtonen in de wijk blijken te wonen.

De bewoners waren nou juist uit de oude stad verhuisd om daar vanaf te wezen. Ze dachten dat ze maar naar de andere kant van het Amsterdam-Rijnkanaal hoefden te verkassen, om het paradijs dat ze meenden te hebben verloren terug te vinden.

Ze dachten dat ze naar een eeuwigdurende voorstelling van André Rieu gingen, maar dat was niet zo.

André! Een romantische Hollandse avond, met een ijsbaan en een koek- en-zopietent. Met Sinterklaas op het dak en muziek van Eddy Christiani – en alle allochtonen nog in Allochtonië. In duizend ton staal, met echte Hollandse molens en Piet Kraak weer op doel.

Maestro, muziek!

Meer over