Maas en mensen ziet hoe Loekie van Maaren de media mobiliseert

Ze zag haar kans schoon. Topweek voor Loekie van Maaren-Van Balen. Niks geen zwijgplicht meer, ondanks de afspraken daarover toen ze oktober 2001 noodgedwongen als burgemeester van Leeuwarden terugtrad....

Van Maaren over Wallage: 'Een partijgenoot die z'n rug nog recht durft te houden.' Van Maaren over zichzelf: 'Nog dagelijks vragen burgers mij: waarom moest u toch weg?'

En vervolgens nam ze vast maar een voorschot op de recensies. 'Ik denk dat mijn boek een historisch document is geworden.' En: 'Mijn verhaal geeft een scherp beeld van wat een burgemeester nu eigenlijk doet.'

Wat zij ook wel weet: dat de burgemeester allang niet meer de handlanger van Bromsnor is, of de statige lintjesknipper, of de aandoenlijke hoogwaardigheidsbekleder met ambtsketen. De burgemeester anno 2003 belichaamt - bij toenemend Nederlands navelstaren en Hollandse passie voor kleinschaligheid - juist uitstekend onze poldertrots. Bij elke kwestie van enig belang duikt de burgervader of -moeder op, om voor de tv-camera's verantwoording af te leggen. Daar ontleent hij of zij, afhankelijk van de aard van de affaire, zelfs het nodige zelfvertrouwen aan. Kijk maar naar Loekie van Maaren-Van Balen. De gevallen burgemeester, in Nieuwspoort: 'Ik wens dit kabinet in de persoon van minister Thom de Graaf veel wijsheid toe.'

Jacques Wallage had nog wél een paar noten op zijn zang. Over de vernieuwing van het lokaal bestuur, waarbij gepoogd wordt de verantwoordelijkheden en feitelijke bevoegdheden van de burgervader beter in balans te brengen. Aan het regeerakkoord van Balkenende II zitten nog wel haken en ogen, betoogde hij. 'Niet het kiezen van de burgemeester is het belangrijkste vraagstuk, maar de rol die van deze functionaris wordt verwacht, in relatie tot de wethouders en de gemeenteraad.' Wordt de rechtstreeks door de bevolking gekozen burgemeester straks ook op zijn programma geselecteerd? En zoja, krijgt hij dan ook de beschikking over een eigen mandaat? In dat geval kiest hij ook zijn eigen team van wethouders. 'En wanneer hij meent onvoldoende zijn program te kunnen uitvoeren door de opstelling van de Raad, dan kan hij de Raad ontbinden en nieuwe verkiezingen uitschrijven.'

Dat is muziek in de oren van Loekie van Maaren, die naar eigen zeggen immers werd gedwarsboomd door het College van B & W in Leeuwarden. Ze schreef er vierhonderd pagina's over. Zo'n boek is tegenwoordig ook een prachtig afkickpodium voor de gesneuvelde gezagsdrager.

Wat gaat zij nu eigenlijk doen? Misschien zal Van Maaren, zoals Wallage hoopt, op termijn weer eens de publieke zaak dienen. En anders zijn er, met dank aan de media-exposure, vast wel een paar aardige schnabbels in het verschiet. Al die aandacht smaakt haar zo te zien best. En enige grootheidswaan is haar niet vreemd. In Hoezo burgemeester koos ze meteen maar voor een motto van Nelson Mandela: I am the master of my faith - I am the captain of my soul.

Is zij gehavend of lonkt een toekomst waarin gisse media-strategieën goed van pas komen? Loekie van Maaren-Van Balen afgelopen maandag in NOVA: 'Uiterlijk zeg ik: ik leef verder.'

Meer over