Maas en mensen neemt afscheid van Madonna

Vereeuwigd vanwege een verjaardagsfeest waar ze niet bij kon zijn: Madonna, die in het filmpje vrolijk de camera in blikt, met serpentines stoeit, een feestmutsje draagt....

Tijdens het feest was ze, op een videoscherm, prominent en permanent aanwezig. Maar Madonna ze werd geboren toen Borderline van die andere Madonna een hit was is niet meer.

Het ging de laatste tijd een beetje bergafwaarts, want door een haperende schildklier werd ze een veelvraat, en het halve huis transformeerde tot kattenbak omdat ze incontinent werd. Dat betekende: af en toe een bezoekje aan de dierenarts, waar mensen komen met veel vragen omdat ze die stellen namens hun weinig welbespraakte huisdieren, en in ruil daarvoor veel aandacht krijgen. Een week geleden ging ik er voor het laatst heen, en de dierenarts dacht dat Madonna het nog wel even zou redden.

Maar vorig weekend sloeg het verval plotsklaps genadeloos toe. Haar rechterachterpoot begaf het, ze viel steeds om, ze probeerde het rustigste plekje van het huis te bereiken. En ik twijfelde zeer: had ze ondraaglijke pijn? Was dit uitzichtloos? Een telefoontje met de dierenspoedkliniek bracht duidelijkheid. Dit was geen dierwaardig bestaan meer.

En ik intussen maar mijmeren over achttien jaar intensieve verstrengeling van mens en dier. Dat ze steevast verwachtingsvol naar de deur stormde als bezoek zich aandiende; dat ze altijd achter mijn rug kroop als ik zat te schrijven; dat ze zich op de televisie nestelde als ik tv keek; dat ze tijdens telefoongesprekken op commando meemiauwde; dat ze elke nacht op mijn borst sliep; dat ik ervan overtuigd was dat zij van menige kwestie het hare dacht; dat ze altijd binnen was en nooit buiten omdat ik bang was haar kwijt te raken.

Ik heb die video-opnamen van mijn feest nog, het schilderijtje dat Dorinde van Oort van haar maakte, het boekje vol Madonna-foto's dat ik van goede vrienden kreeg, en compromitterende beelden van mezelf in poezenstand, naast mijn kat voor het poezenbakje, gemaakt door Daan Remmerts de Vries, als inspiratiebron voor het prentenboek Muizemans dat we later maakten.

En stapels foto's zijn er Madonna onder een krant, Madonna onder de kerstboom (elk jaar opnieuw), Madonna als een vorstin bovenop de televisie terwijl direct onder haar pagina 101 van Teletekst zichtbaar is alsof zij immer voor mij het nieuws bewaakte.

Haar zoete wraak: dat ze, toen een cameraploeg van een actualiteitenprogramma mij thuis kwam filmen, tijdens mijn verhaal zonder dat ik het merkte gezellig achter mijn rug kroop zodat voor de kijkers thuis de importantie van mijn statement volstrekt teniet werd gedaan.

Slotsc in de dierenspoedkliniek, net vhet 'verlossende' spuitje: Madonna, bijna achttien jaar, heeft de blik op oneindig en het bekje half-open, probeert nog naar me op te kijken, probeert misschien nog waar ze altijd zo goed in was! te communiceren, maar zelfs spinnen lukt niet meer.

Voortaan slaap ik zonder borstbescherming, weet ik dat met haar verscheiden een deel van mijn eigen leven is afgesloten, moet ik, als thuiswerker, niet bij elke oogopslag denken dat zij mij als een schaduw volgt, zal het geen pretje zijn om de sleutel in het slot van mijn voordeur om te draaien, want bij het betreden van het huis zal een oorverdovende stilte intreden. Dat huis is nog wel even een blok aan mijn been.

Voortaan blader ik in het Madonna-fotoboek dat ik voor mijn verjaardag kreeg, en dat door mijn vrienden van een treffende titel werd voorzien.

Poezemans, hoe nu verder?

Meer over