Maas en mensen maakt kennis met de creatieve travestiet

Het begon, gisteren precies 58 jaar geleden, met een tekening van een jongen die De Waarheid verkocht. Met op de achtergrond een SS-officier....

Cornald Maas

Afgelopen weekend werd, op de Dag van de Persvrijheid, in het Amsterdamse Persmuseum een overzichtsexpositie van zijn werk geopend. 'Een grote eer', vond de in Berlijn geboren politiek tekenaar die in 1937 met zijn ouders en broer om politieke redenen naar Nederland emigreerde. De tentoonstelling Tekenen voor de vrijheid, die geopend werd door burgemeester Job Cohen, trok beschaafde belangstellenden. Inclusief collega Peter van Straaten en ex-quizmaster Bob Bouma (Voor een briefkaart op de eerste rang). Met zichtbare vreugde memoreerde hij zijn tijd bij Algemeen Handelsblad, en de jaren dat hij met Behrendt politiek cabaret bedreef, met als highlight een onvervalst clownsnummer. 'Zijn imitatie van prins Bernhard is onnavolgbaar.'

In het Persmuseum wordt de wereldgeschiedenis van creatieve kanttekeningen en milde spot voorzien. De prenten van Behrendt zijn kristalhelder en boeten ook na jaren niet aan zeggingskracht in. Zie daar een geharnaste Churchill (1965), een somberende Nixon met belastende tapes als ogen (1974), Hans Wiegel als morgenrood (1977), en van recenter datum, Balkenende als Batman.

Slechts twee perioden tekende hij niet, zei Behrendt. Toen hij, begin 1945, gearresteerd werd door de Sicherheitsdienst en met zijn broer een paar weken in de gevangenis aan de Amsterdamse Weteringschans verbleef. En toen hij in 1950 door de club van Stalin werd opgepakt en een halfjaar in de Stasi-gevangenis van Oost-Berlijn verbleef. Niet mis, voor iemand die sinds zijn tweede jaar het potlood in de aanslag heeft. In zijn allervroegste kinderjaren versierde hij het behang achter het kinderbed, vertelde Behrendt. Zijn moeder vond dat aanvankelijk maar niks. Maar zijn vader, een liberale sociaal-democraat, bleek een visionair: 'Ik geloof dat ie creatief is.'

En Joop Braakhekke? Is hij ook creatief? Oordeelt u zelf.

Rosé is een serieuze wijn,

Net als de travestiet

serieus is

van beide iets,

van beide niets

maar. . . oprecht

Waar deze zelfbenoemde kookgek in elk geval zeer creatief in is: het verkopen van zichzelve, zijn producten en zijn restaurant. Voor dat doel wil hij graag een versje maken. 'De rillingen lopen me over de rug van de zenuwen - en dat na ál die jaren, zeg', zegt hij terwijl hij een nieuwe rosé Vin de Pays d'Oc presenteert. 'Ik steek op een rare manier m'n nek uit. Want wie noemt een wijn nou Travestiet?'

PR-connecties, Anita Meijer en Thomas Lepeltak, society-goeroe in ruste, verzamelen zich in Le Garage En Pluche, naast Le Garage, restaurant waar tout le monde zichzelf spiegelt in de spiegelwand, waar men pas gelukkig wordt als de gastheer een handje komt geven, waar de Heerenclub (prominente leden: Harry Mulisch, Jeroen Henneman, Rudi Fuchs) elke maandagavond voor de broodnodige variatie zorgt. Joop Braakhekke is Bekende Nederlander-pur sang, en al sinds jaar en dag vooral bekend van het bekend zijn. Immer spiedt hij, als geoliede bromtol, naar gezelligheid en importantie. Nu vermaakt hij zich kostelijk met het optreden van travestiet Emily Barlaston die, conform recente Bevrijdingsdag-traditie, We'll meet again zingt en serpentines verspreidt. Spreekt Pim soms nog een woordje mee, deze middag? Braakhekke, terwijl hij zijn jasje al te scheutig met wijn besprenkelt : 'Ik ga voor de goede smaak.'

Meer over