Maas en mensen hoort dat de r nog rolt

Wat nou als John de Mol zijn Fingerspitzengefühl terug krijgt en een reünie van Minjon zou bezoeken?..

Dan zou hij zich het apelazerus schrikken. Want in kringen van Minjon (Miniatuur Jeugd Omroep Nederland) wordt de lof gezongen van de radio – en niet van opdringerig tv-vermaak dat zoveel mogelijk kijkers wil trekken omdat daar flink aan verdiend kan worden.

Was het Minjon-concept maar richtinggevend geweest voor de publieke omroep, zegt Paul Haenen tijdens de viering van vijftig jaar Minjon, want daar wordt nu, in een klimaat van 'ouderenhaat' en 'gebrek aan bevlogenheid', 'de vervlakking op handen gedragen'.

Hier, in het voormalige AVRO-gebouw, dat tegenwoordig verhuurd wordt aan vroegere aartsrivaal Veronica, worden oude waarden hersteld. AVRO's

programmadirecteur Ad ' s Gravesande

noemt oud-Minjonners die vanmiddag verstek moesten

laten gaan: Felix Meurders, Henk van Hoorn en Bram van Erkel, die

gewond raakte bij een val tussen trein en perron. Als dan ook nog de naam Eef Brouwers valt – RVD-directeur die heden ten dage door Mabel gemangeld wordt – schokschouderen lijven-op-leeftijd van het lachen. Reünisten die, ondanks hun Minjon-carrière, geen sterren werden, laven zich aan de aanwezigheid

van Cees van Drongelen,

ex-nieuwslezeressen Audrey

van der Jagt en Eugenie Herlaar, Joop Stokkermans, Anne-Wil Blankers

en vooral aan die van motor Herman Broekhuizen. Want hij was de geestelijk vader die talentvolle radiomakers uit het hele land de kans gaf programma's op te sturen die – bij een gunstige beoordeling – ook daadwerkelijk werden uitgezonden. Hij haalt herinneringen op.

Dat is genieten. Dit is de middag van weemoed en verpulverde idealen, en van de anekdote, niet van de pointe. Gespreksleider ' s Gravesande: 'We gaan het nu eens hebben over die eigenaardige jaren vijftig.'

Om mij heen hoor ik louter instemmend gemompel. Minjonners die het leven lieten, zo-als Gerrit den Braber, worden

herdacht. En er worden liedjes gezongen. Radio-nieuwslezer Donald de Marcas waagt zich, op de piano begeleid door Joop Stokkermans, aan een Minjoncabaretkraker.

Er wordt kraakhelder gezongen en kraakhelder gesproken. Minjonners laten zich voorstaan op uitnemende dictie en scherpe ar-ti-cu-la-tie. In deze contreien verandert de s niet in een z, gaat geen t verloren en rolt de r nog. En voormalige radiomakers vertellen, op last van oud-Minjon-verslaggevers Koos

Postema en Joop van Zijl, graag

over hun ervaringen met de jeugdomroep. Zoals Lousewies van der Laan, moeder van het D66-kamerlid met dezelfde naam, die aan haar Minjon-tijd een aardige levensles overhield: 'Dat meisjes niet minder zijn dan jongens.'

De waan van de dag speelt vanmiddag geen rol. Geen BNN-bombardement of Sterrenbeurs-geleuter, en al helemaal geen programmabazen die alleen nog in termen van kijkcijfers denken en inmiddels zo ge-deformeerd zijn dat ze zich niet realiseren dat bezieling soms ook kan scoren. Minjon had indertijd ook al last van de zuigkracht van tv, en werd, bij afnemende belangstelling, in 1969 opgeheven. Minjon II beleefde, in een tv-variant, vanaf 1985 slechts een kortstondige herstart. Herman Broekhuizen denkt niet dat er, in deze tijd van zware omroepbezuinigingen, bestaansrecht is voor Minjon III – al zou, betoogt hij, jong talent nadrukkelijker een kans moeten krijgen. Voorlopig is hij zichtbaar geroerd door de massale opkomst vanmiddag. 'Ik heb weer leren geloven in wonderen.'

Anne-Wil Blankers zingzegt Misschien valt af en toe een stille traan /als goede vrienden uit elkander gaan. Broekhuizen krijgt een staande ovatie. Koos Postema geeft een schouderklop aan Paul Haenen. En Wil Simon, voormalig boegbeeld van Opsporing verzocht, gaat op zoek naar een drankje.

Ach, bij de AVRO kom je elkaar nog eens tegen.

Meer over