Maar ja, Noord-Irak is veilig voor terugkeer

Roerloos ligt Majid onder de dekens. Hij probeert zo min mogelijk te bewegen. Alles doet pijn. Toch wil hij zijn verhaal kwijt....

De 36-jarige Majid is een van de vier Irakezen die 75 dagen geleden in het asielzoekerscentrum in Waddinxveen in hongerstaking zijn gegaan. Zij protesteren tegen de stopzetting van hun opvang en de dreigende uitzetting naar Noord-Irak.

Aanvankelijk waren ze met zijn vijven, maar Azad werd vorige maand overgeplaatst naar Alphen aan den Rijn. Hij kon de ellende niet meer aan en had geprobeerd zichzelf in brand te steken.

Majid, Sami, Hussein en Nihad hebben al tientallen kilo's aan lichaamsgewicht verloren, hebben bloed in hun urine. Regelmatig verliezen ze het bewustzijn of lijden aan duizelingen. 'Ik weet niet wat er kapot is in mijn lichaam', zegt Hussein. 'Het maakt niet uit. Ik ga door tot het einde.'

Net als zijn kameraden is hij niet bang voor de dood. Wat ze echt vrezen is een terugkeer naar Irak, waar het autoritaire regime van Saddam Hussein nog een rekening met ze te vereffenen zou hebben. Maar ja, volgens het jongste rapport van het ministerie van Buitenlandse Zaken zou Noord-Irak veilig zijn voor terugkeer. En dus heeft het viertal - en binnenkort ook negenduizend landgenoten elders in Nederland - geen recht op opvang.

Het COA probeert al weken de Irakezen weer aan het eten te krijgen.

Afgelopen week trok het de hongerstaking in twijfel: hadden zij wel al die tijd niet gegeten? Bovendien zouden de Irakezen door het drinken van sinaasappelsap de nodige vitamines krijgen en hun actie dus extra lang kunnen volhouden.

Majid, Sami, Hussein en Nihad voelden zich verraden en besloten ook in dorststaking te gaan. 'We zijn ten onrechte in diskrediet gebracht', zegt Majid. 'Denk je dat we voor de lol zijn opgehouden met eten? Wij zitten in een uitzichtloze situatie. Het COA bagatelliseert onze actie en noemt het chantage.'

Een woordvoerster van het COA ontkent dit. 'We nemen de hongerstaking wel degelijk serieus. Niettemin zetten wij vraagtekens bij het nut van deze actie. We kunnen deze mensen immers geen toezeggingen doen. Het enige wat wij kunnen, is zorgen dat ze zo humaan mogelijk hun dood tegemoet gaan. Want laten we realistisch blijven: dit kan fatale gevolgen hebben.'

Inmiddels drinken Majid, Sami, Hussein en Nihad weer. Hun advocaat heeft ze ervan weten te overtuigen dat ze zonder vocht snel zouden sterven. Te snel om 24 april hun zaak bij de rechter te laten horen. Daar wil de advocaat om ontheffing vragen van de verplichting Nederland te verlaten.

Met spanning, maar nog altijd zonder voedsel wachten Majid, Sami, Hussein en Nihad de rechtszaak af. Waar zij op hopen? 'Een verblijfsvergunning', zeggen ze alle vier. Nihad: 'Anders sta ik niet in voor de gevolgen.'

Meer over