Luxe plek voor kansarme jongeren

Jeugdloketten en andere manieren om jongeren aan een baan te helpen zijn te ambtelijk en lopen stroef...

Het WerkHotel probeert het op een andere manier.

Soepeltjes parkeert manager Frank Kr zijn Rover voor het Leidse WerkHotel, de plek waar 'zijn' kansarme jongeren huizen. Een strakke wagen hoort erbij, vindt hij. Want medewerkers van jongerenprojecten horen volgens hem niet in 'een lelijk Eendje' rond te toeren. 'Hulpverleners moeten snelle managers zijn met een Porsche of Jaguar.'

Gezien het gemiddelde salaris van een hulpverlener is dat idee onuitvoerbaar, erkent Kr. Zijn pronkstuk, de donkergroene Rover, staat dus voorlopig nog tussen de gammele bakkies van het personeel van het WerkHotel. Toch wil hij werkloze probleemjongeren met luxe verleiden. 'Je moet interessant zijn, anders kan je het vergeten bij deze jongeren. Ze zijn statusgevoelig, alles draait om imago.'

Moderniteit en snelheid is nu nwat naar zijn mening ontbreekt in de reguliere hulpverlening. 'Projecten voor jongeren lijken te veel op elkaar, vaak zijn ze te soft en voeren ze een struisvogelbeleid.' Als voorbeeld noemt hij de jeugdloketten die in grote steden opduiken. Door het Centrum voor Werk en Inkomen (CWI) worden jongeren naar deze, grote instanties doorverwezen. 'Die loketten hebben veel schakels, en opereren daardoor stug.'

Kr denkt liever klein en commercieel, want juist probleemjongeren vormen in zijn ogen een interessante markt. Vooral nu de jeugdwerkloosheid blijft toenemen en een grote groep onopgeleide jongeren voor langere tijd kansloos dreigt te worden op de arbeidsmarkt. 'Vaak hebben zij twee problemen: ze zijn werkloos en hebben geen huis. Veel van die jongeren belanden nu in de ambtelijke molen, waar werkgevers ook geen zin in hebben.'

Eigentijds en snel, luidt het motto van Kr. Vier jaar geleden bedacht hij het concept van het WerkHotel, een project waarbij jongeren begeleid wonen en worden geholpen bij het vinden van een baan. De strateeg, zoals hij zichzelf graag omschrijft, zocht naar een project voor kansarme jongeren waarbij woningbouwcorporaties samenwerken met het onderwijs, de gemeente en het bedrijfsleven. Zijn 'innovatieve' manier van hulpverlening moest een 'magische mix' worden tussen gemeentelijk en privaat beleid.

Hij overreedde de gemeente Leiden te investeren in zijn plan. Daarnaast betaalde het bedrijfsleven ongeveer 35 procent van de 1,4 miljoen euro die het hotel in drie jaar nodig heeft. De lokale ondernemingsvereniging, woningcorporaties en uitzendbureaus ontwikkelden het concept verder. In april vorig jaar kwamen de eerste jongeren in het hotel wonen. Het huidige aantal van twintig bewoners moet over twee jaar zestig zijn. Precies zoveel als de gemeente eist van het project.

Een jaar na de opening, zitten de jeugdige bewoners meestal niet op school. De meesten hebben nog ruim een jaar te gaan bij het hotel, want de maximale verblijfsduur is twee jaar. Werken doen ze mondjesmaat. 'De motivatie is er wel. Ze wi¿llen wel vroeg op, maar dat lukt vaak niet. De meesten blijven tot de late middaguurtjes op bed liggen', zegt directeur Noor Freericks. 'De bewoners zijn al lang uit de roulatie, het kost veel tijd en energie voordat ze een normaal ritme kennen. Dat duurt langer dan ik van te voren had bedacht.'

De meeste jongeren belanden of twee dagen per week in het vrijwilligerswerk. 'Daar weten ze hoe je moet handelen als een jongen afbelt omdat hij liefdesverdriet heeft', zegt Freericks. Een werkgever bij een vrijwilligerspost kan daar volgens haar beter mee omgaan. Bovendien bespaart het vrijwilligerswerk de jongere de afgang bij een reguliere werkgever.

De groep van twintig jongeren moet eens per week gezamenlijk naar school. Daar kunnen zij zich orieren op een toekomstig beroep, maar leren ze vooral sociale vaardigheden. De rest van de week varieert het rooster van de bewoners. De heeft vrijwilligerswerk, de ander moet zich melden bij een reegratiebureau en een derde heeft helemaal niets te doen. Dat laatste komt volgens de directie vaak omdat de jongere al in een ander gemeentelijk traject loopt. 'Dan kunnen wij niets doen.'

Om de jongeren te motiveren, is het computerlokaal tot halftwee 's middags geopend. Dat is voor de meeste bewoners veel te vroeg, waardoor het lokaal vrijwel altijd leeg is. Drie uur 's middags, als de meesten uit bed zijn, beklagen de jongeren zich bij de directie over de 'abnormale tijden' waarop ze achter de computer kunnen zitten.

Eddher (19) is van de weinigen die de tijden van het computerlokaal aankan. Hij verblijft nu een maand in het WerkHotel, nadat zijn mentor op school hem op het nieuwe project wees. 'Thuis moest ik weg.' Eddher heeft al veel baantjes gehad, onder meer in de bouw. Maar daar wil hij nooit meer werken. 'Die mannen praten daar zo raar en grof.' Nu wil hij 'medewerker binnendienst' worden, en uiteindelijk een eigen bedrijf beginnen.

Het verblijf in het WerkHotel bevalt hem 'best'. 'Als je hulp wilt, kan dat. Anders laten ze je gewoon met rust. Ik heb niets nodig, ik wil hier gewoon tot rust komen.' Zijn veertig vierkante meter ruime kamer menig student zou er jaloers op zijn is 'best ok Naar zijn smaak had de kamer overigens gerust groter gekund, en een dakterras 'was ook wel leuk geweest'.

Voor de rest heeft Eddher weinig te klagen. Volgend jaar gaat hij dag per week een opleiding volgen en over een paar weken gaat hij werken bij het schoonmaakbedrijf van Mustafa, die na jaren 'ongewild' in de bijstand zelf een onderneming is begonnen. 'Omdat mensen mij aan een baan geholpen hebben, wil ik nu anderen helpen.' Daarom nam hij contact op met het WerkHotel voor een werknemer. Eddher piekert er niet over om 'dit soort jongeren in dienst te nemen' als hij later zijn eigen bedrijf heeft.

Projectleider Kr is realistisch over de toekomst van de bewoners van het WerkHotel. De baangarantie die hij eerst aanbood, heeft hij met de toenemende werkloosheid ingetrokken. Toch is hij ervan overtuigd dat veel van de bewoners goed terechtkomen. Cijfers heeft hij niet, een aansprekend verhaal wel. Steden als Arnhem, Deventer en Groningen hebben interesse getoond, en Den Haag heeft al concrete plannen voor een eigen hotel. Eind april geeft hij een workshop op een congres.

Kr heeft 'een maatschappelijk patent' op het WerkHotel. 'Het is niet bedoeling dat iedereen zich zo noemt.' Hij wil dat de projecten klein blijven, met maximaal 160 bewoners. En bovendien moet het hotel 'snel blijven' en centraal in de stad liggen. 'Het WerkHotel moet doole plaats zijn voor dit soort jongeren.'

Meer over