Lucia emotioneel over kindersterftes

Na de sterftes en reanimaties van bejaarden, behandelt het Haagse gerechtshof in de zaak-Lucia de B. nu negen 'incidenten' met kinderen van nul tot zes jaar oud....

Lucia de B. reconstrueert voor het gerechtshof in Den Haag wat er volgens haar die dag, 25 oktober 2000, is gebeurd. Hulp kwam te laat. Het jongetje, dat nog enkele jaren had kunnen leven, overleed. Onverwacht en onverklaarbaar, aldus artsen. Het was het derde incident - het tweede met fatale afloop - in elf diensten waarbij verpleegkundige Lucia betrokken was in het Juliana Kinderziekenhuis (JKZ) in Den Haag.

Het gerechtshof in Den Haag is donderdag begonnen met de laatste feiten in het monsterproces tegen de Haagse verpleegkundige die wordt verdacht van dertien moorden op ziekenhuispatiënten en vijf pogingen daartoe. Na de sterftes en reanimaties van bejaarden, behandelt het hof nu negen 'incidenten' met kinderen van nul tot zes jaar oud in het JKZ van 2000 tot september 2001. Lucia (42) toont zich emotioneler dan gewoonlijk tijdens de zittingen.

Ze snapt nog steeds niet waarom zoveel kinderen zijn gestorven, zegt ze. 'Het klopt niet. Het klopt toch niet!' Als zomaar uit het niets een kind overlijdt, 'doet dat wat met je, meneer de voorzitter', zegt ze met een snik. 'Dat verwacht je niet'.

Het hof vraagt zich af of Lucia dat niet kon verwachten. Collega's hebben gezegd dat Lucia het liefst 'heel zieke kinderen wilde verzorgen' en boos werd als dat niet lukte. Dat vond men vreemd omdat ze bij zoveel reanimaties en sterftes betrokken was. Temeer omdat Lucia vanwege deze 'incidenten' een maatschappelijk werkster bezocht.

Lucia kan het wel verklaren. Zij hield afstand van ernstig zieke patiëntjes, maar wilde wel graag kinderen die 'complexe zorg' behoeven. 'Dat ging me goed af. Geef mij maar een huilbaby en hij wordt stil en rustig.'

Tegen een collega had zij destijds gezegd: 'Kinderen vinden bij mij de rust en weten dat ze bij mij kunnen sterven'. Volgens Lucia is die verklaring een eigen leven gaan leiden, maar het klopt dat ze kinderen kan kalmeren.

De voorzitter van het hof vraagt zich af of deze gave verband houdt met haar spirituele belangstelling en haar 'charismatisch gen' waarover zij in haar dagboeken schrijft. Nee hoor, verzekert Lucia. Er zijn ook andere verpleegsters die huilbaby's stil krijgen.

De B. kan evenwel niet verklaren waarom de getuigenissen van collega's afwijken van die van haarzelf. Zo vertelde Lucia dat zij onmiddellijk actie ondernam toen het jongetje op haar schoot moeilijk begon te ademen. Een verpleegster en een arts-assistent die snel ter plekke waren, zeiden daarentegen dat het patiëntje al blauwe lippen en vingertoppen had. Volgens hen had het jongetje al enige tijd een zuurstoftekort.

Voordat Lucia op non-actief werd gezet, kreeg zij wel een goede beoordeling in het JKZ. Veel beter dan in de andere ziekenhuizen, waar nogal wat collega's haar enorm wantrouwden. 'Ik was ook goed', zegt Lucia met trillende stem. 'Zeker bij die kinderen.'

Meer over