Lovefields is knus en mist hokjesgeest

If you can't beat them, join them, moeten ze gedacht hebben bij Mojo. Nederlandse grootste concertpromotor, die bij elk groot popconcert in den lande een dikke programmeervinger in de pap heeft, kijkt al jarenlang lijdzaam toe hoe een stelletje 'autonomen' uit een totaal andere cultuur dancefestivals uit de grond stampt....

Van onze verslaggever Pablo Cabenda

En dus sloeg Mojo de handen ineen met Extrema, de party-organisatie die in Brabant tal van dancefestijnen organiseert en Pinkpop die zijn terrein ter beschikbaar stelde. En zie er werd een nieuw dancefestival geboren. Nog een dancefestival? Ja nog een dancefestival. Maar ditmaal eentje dat de lacunes moet opvullen tussen de smaak van de clubganger en de MTV-luisteraar.

Lovefields, dat gisteren zijn première beleefde op festivalterrein Megaland in Landgraaf, Pinkpops thuisbasis, moest een festival worden dat plaats biedt aan danceacts die meer zijn dan alleen een knoppendraaier en het ook goed doen in de Top 40. Een beetje het festival van 'echte bands' als de Kosheens en/of Faithlessen.

In de praktijk valt dat gehalte aan 'bands' een tikkie mager uit. Drie van de drieëndertig geprogrammeerde acts vallen in die categorie. En dat op een vrij klein festivalterrein. Slechts 25 procent van het Megaland terrein is benut. Maar voor de rest beantwoordt Lovefields aan het standaardbeeld van een dancefestival. Er is een bungeejump, er is een piercing stand en er is Smirnoff Ice.

De kleinschaligheid komt de sfeer van het festival, dat met de ondertitel 'liefde en respect' toch al een bepaalde zijige knusheid uistraalt, ook ten goede. Wie wil mag een lovesculpture maken of een bijdrage leveren aan de Lovewall: Een grote lap stof waarop iedereen zijn eigenste liefdeswens aan de wereld mag geven. Zoals 'Stampen op Marco V. is o.k.' Een jongen met een vet Brabants accent maakt op luidruchtige wijze zijn vrienden opmerkzaam op zijn gerijmde bijdrage.

Hij is er een van de vele bezoekers uit de regio. De jongens met een oranje zonnebril op en wat extra haargel voor de gelegenheid, en de meisjes die hun roze cowboyhoed uit de kast hebben gehaald. 8000 Bezoekers totaal. Toch een beetje leeg want het terrein biedt ruimte aan 20 duizend man. 'Het zal zich in de loop van de tijd verder uitbreiden', volgens organisator Sander van der Sluis.

En dan zijn er nog de oudere jongeren onder de houseliefhebbers. Vermoedelijk afgekomen op veteranen als Miss Djaxx en de Acid Junkies, maar zeker niet te beroerd om zich over te laten halen van iets anders te genieten. Dat deel van het publiek heeft het minst last van eenkennigheid en muzikale haarkloverij die leidde tot een wildgroei van sub- en sub-subgenres in de dance. Zij komen vooral de bands bekijken bij het Lovestage. Het enige podium op het terrein dat niet door een tent is overdekt wat een slimme zet is. Want het resulteert in aanloop van passanten die van de poffertjes op weg zijn naar het bier. Terwijl de echte diehard dancefans hun weg wel weten te vinden naar de techno en trance in de tenten.

Toch moet Zuco 103 op het Lovestage nog duidelijk werken om het publiek beet te pakken. En de rustige nummers van het trio, dat met aanstekelijk spelplezier breakbeats, bossanova en afrobeats met elkaar vermengt, zou het voor de hardcore tranceliefhebber in een chill out room beter doen.

Soulvation, het bandproject van dj Ronald Molendijk, slaat een brug tussen seventies discofunk en pompende clubhouse. Als de hit Summer in the city weerklinkt, zwaaien honderden armen in de lucht en laat iedereen zich opzwepen door de twee dansers.

Het is altijd leuk om naar iets anders te zwaaien dan een in elkaar gedoken plaatjesdraaier. En verfrissend is het ook als die storende eenkennigheid waar ieder genre in de dance net zo makkelijk in zijn eigen tentje wordt gestopt als in een hokje en waar alleen puristen de weg nog weten, een keertje wordt doorbroken.

Meer over