Lot belegger in handen van Lula en Hu Jintao

De wederwaardigheden van Lula, Alvaro Noboa, Hu Jintao, Lee Hoi-change en Pervez Musharraf zijn de komende maanden van eminent belang voor beleggers in opkomende markten - de sexy beleggersbenaming voor naties die normaal gesproken 'arm' of 'in ontwikkeling' heten....

Beleggen in arme landen was halverwege de jaren negentig een rage, werd na de grote valutacrisis die zich in 1997 vanuit Azië over de hele ontwikkelingswereld verspreidde begrijpelijkerwijs iets minder hot, maar trekt nog steeds belangstellenden. Omdat het gaat om veelal kleine, weinig liquide en weinig transparante markten, moet de modale belegger die geld wil steken in opkomende markten dat via een beleggingsfonds doen. Het aantal emerging market fondsen is inmiddels flink uitgedijd; elke beleggingsinstelling en bank heeft er een aantal in de aanbieding.

De EIU bracht de risico's in kaart voor enkele in beleggersogen belangrijke opkomende markten. Als Luíz Ignacio da Silva (bekend als Lula) de Braziliaanse verkiezingen in oktober wint, komt er een 'scherpe, negatieve reactie' van de financiële markten, verwacht de EIU, die een voorkeur heeft voor tegenkandidaat Jose Serra.

De waarschijnlijke nieuwe Ecuadoriaanse president Alvaro Noboa (verkiezingen ook in oktober) is volgens de EIU 'een populist die economische hervormingen niet serieus neemt'. Gegeven de grote staatsschuld kan dit ernstige problemen veroorzaken, vreest de EIU.

In Azië moeten beleggers het congres van de Chinese Communistische Partij van september/oktober in de gaten houden. De EIU gokt erop dat de zittende president Jiang Zemin het stokje overdraagt aan Hu Jintao. De, volgens de EIU, 'zwakke' Hu zal misschien minder haast hebben met economische hervormingen.

In Zuid-Korea, dat een belangrijke rol speelde in de Azië-crisis, zet de EIU zijn kaarten op Lee Hoi-change, de presidentskandidaat in de verkiezingen in december. Al maakt het volgens de Britse analisten niet veel uit wie er wint. 'Door de impact van de globalisering op de Koreaanse politiek is de marge voor variatie in het economisch beleid beperkt.'

Meer over