'Lopen is een noodzaak'

Het weekend is begonnen. Schrijfster Tessa de Loo (68) verslaat de lethargie en wandelt naar buurtboerderij Ons Genoegen in het Amsterdamse Westerpark.

null Beeld Ivo van der Bent
Beeld Ivo van der Bent

Kent u dat, dat lamlendige gevoel op zondagmiddag? Die inertie waardoor alles even suf en saai lijkt, een bewegingloosheid waar je bijna niet meer uitkomt? Ja, hè? De remedie is simpel: ga naar buiten. Weer of wind, maakt niet uit, jas aan en lopen maar, de hoek om, de straat uit, rechtdoor en nog veel verder, net zolang tot het getob is verstomd, je perspectief gekanteld en de zin is weergekeerd. Werkt altijd, in ieder geval voor Tessa de Loo, die lopen een noodzaak noemt. 'Hoe afschrikwekkend het ook lijkt, ik spreek mezelf ernstig toe en ga. Want ik weet: binnen 10 minuten gebeuren er wonderen in het lichaam.'

Driekwart van het jaar vindt die heilzame stiefel plaats in het achterland van de Algarve, waar ze uren kan lopen zonder een ziel te zien. Hier in Nederland is dat lastiger, en nu we het er toch over hebben, wat ligt het tempo hier hoog! 'Alleen al in de supermarkt, daar wordt zó snel afgerekend. Ik word er gewoon zenuwachtig van.' Vanaf haar appartement op het Prinseneiland is het een uur lopen naar buurtboerderij Ons Genoegen in het Westerpark, een uitspanning waar mensen werken met 'afstand tot de reguliere arbeidsmarkt'.

In de praktijk betekent dat: plakkerige dienbladen, kunst met namen als Oogstfeest en De kracht van zaden en oudere jongeren in spijkerjack die Dear Prudence en California Dreaming spelen op de gitaar. Tessa gedijt wel bij dat zooitje ongeregeld. 'Die mensen zitten ook niet in die ratrace. En ik hou van dat sfeertje waarin alles kan.' Onder de treurwilg in slaap dommelen, bijvoorbeeld. Of de Ouessant-schapen voeren, want Bartje, Truitje en Meneer de Bruin hebben altijd honger. Of gewoon een glas witte wijn bestellen en een tijdje voor je uit koekeloeren. En daarna snel weer naar huis. Dag lethargie, hallo luie zondag.

Meer over