Lingerie

Het is al weer meer dan tien jaar geleden dat de affaire des chadors Frankrijk in haar greep hield. Meer dan fel werd gediscussieerd over de vraag of meisjes van islamitische afkomst een hoofddoekje mochten dragen op hun openbare school....

Een herhaling van die kwestie speelt zich, op bescheidener formaat, af op de redactie van het feministische tijdschrift Opzij. Hoofd re dac trice (niet -teur, ik heb het opgezocht) Dres selhuys zou nooit een medewerkster met een haarverbergende doek aannemen, zo'n lap straalt immers niets dan vrouwvijandigheid uit.

Bij gebrek aan een krachtig extreem rechts kan de discussie in Nederland in alle mogelijke nuances worden gevoerd. Moslima's met en zonder hoofddoek geven hun mening, de lezer trekt haar eigen conclusies. Het is grappig dat die discussie plaatsvindt op het moment dat een paar grote ondernemers hun medewerkers toestemming geven vrije christelijke feestdagen in te ruilen voor islamitische. Of dat besluit is ingegeven door een oprecht liberale inborst of de problemen op de arbeidsmarkt doet er even niet toe. Toen ik op de middelbare school zat had ik voornamelijk feministische vriendinnetjes. Tot die ene Sinterklaasavond waarop alle gedichten die ze voor me hadden beschreven bleken te gaan over wat zij als mijn kledingprobleem beschouwden. Ik was te koket, en kreeg de rijmende opdracht lippenstift en kraaltjes te laten voor wat ze waren en eens wat vaker in protest te komen. Waartegen werd niet ex pliciet vermeld. l'Histoire se répète, maar

dan omgekeerd. Jarenlang heeft Neerlands eman cipatoire bolwerk in onooglijke tuinbroeken zonder beha rondgehupst, nu wordt er geklaagd over een Fatima die zich even onsensueel profileert als de Dolle Mina's van weleer. Hoe zouden de andere uiterlijke voorschriften in de Opzij-burelen luiden? Zijn siliconen er eveneens verboden? Mag je niet werken met een indrukwekkend nep-decolleté en melkzuur in je kraaienpootjes, of kan dat sinds Emma Brunt en Annemarie Oster openlijk over hun kleine correcties publiceerden juist weer wel? We kunnen van alles een principezaak maken, mijn devies luidt: esthetiek en humor voor alles. Ik kan de jeugdige moslima's met journalistieke aspiraties maar één ding adviseren (laten we eerlijk zijn, bij Opzij gooien ze dit onderwerp tenminste in de openbaarheid, ik wil de mediawerkgevers die zwijgend hetzelfde denken en doen niet de kost geven). Wend je tot Hamid Edda khis si. Deze 24-jarige kledingontwerper van Marok kaan se afkomst, wiens favoriete thema identiteit is, won onlangs de Bodyfashion Design Award. Hij vervaardigde een bodystocking uit tientallen gebruikte kanten, zijden en katoenen onderbroeken van zijn dierbaren. Het ding is mooi en sexy en hangt nog even in het Centraal Museum in Utrecht. Souad, Moni que, Belinda en namen in gouden Arabische letters zijn her en der over het pakje uitgestrooid. Als Hamid nou eens hoofddoekjes maakt op diezelfde manier. Een kuise haarbedekking, gemaakt van erotisch beladen stukjes textiel, wie kan een draagster van zo'n boodschap iets verwijten? Wedden dat niet alleen moslima's, maar ook alle andere meisjes morgen in de rij staan voor zo'n sjaal? Net als voor de henna handversieringen, de felgekleurde theeglaasjes en de vakanties naar Marrakesh die dit seizoen een hit zijn. Hermès kan wel inpakken als Hamid doorbreekt. Madonna poseert gesluierd voor haar volgende clip, feministes omhelzen het elegante patchwork massaal en de fundamentalisten weten niet of ze hebben gewonnen of gefaald.

Het enige probleem is dat Hamid niet met lingerie wil doorwerken. Als hij daarin blijft hangen wordt het ordinair, vreest hij. Dat lijkt me een gering offer voor een maatschappelijk pro bleem dat alleen met flink wat verwarring kan worden opgelost.

Meer over