Liefdevol

Sinds anderhalf jaar is mijn moeder (77) na een beroerte opgenomen in een verpleeghuis. Anne-Mei The wekt de indruk dat verpleeghuizen zijn gevuld met dementerenden, die plassen diarree onder hun stoel hebben liggen zonder dat de verzorgenden zich daaraan storen....

die geen gevoel voor de zorg hebben en die alleen maar domme kretologieën achterna lopen. Ik vind dat een karikatuur die geen recht doet aan de mensen die er werken en meestal heel gemotiveerd zijn, ook in leidinggevende functies.

Natuurlijk, mijn moeder zou liever niet in een verpleeghuis willen verblijven, ze zou liever gezond zijn en alles weer kunnen. Logisch dat ze het daar moeilijk mee heeft. Maar helaas word je tegen het einde van je leven vaak ziek en hulpbehoevend. Daar moeten we niet de medewerkers van verpleeghuizen de schuld aan geven. Ze kunnen niet alles oplossen. Ze kunnen niet 24 uur per dag naast je bed zitten. En als je incontinent bent, moet je een luier om (door de verzorging tactvol 'inlegger' genoemd). Dat is vreselijk, maar het kan niet anders.

Medewerkers van verpleeghuizen moeten zich steeds maar weer verantwoorden en verdedigen, alsof het in een verpleeghuis de hel op aarde is en ze zich moeten schamen dat ze daar werken. Ga zo door met dit beeld te verspreiden en niemand wil nog in een verpleeghuis werken. Waarom wordt alleen gesproken over pyamadagen, diarree en vastgebonden dementerenden? Als ik zie met hoeveel liefde, begrip en aandacht mijn moeder in het verpleeghuis wordt omringd, voel ik me geroepen op te komen voor de mensen die dit werk doen.

Meer over