LGW14: 'Innemend en hoogst authentiek liedwerk in Ekko'

Het vierdaagse Le Guess Who? is een parel in de jaarlijkse festivalparade. Een popfestival waar niet zomaar wat toevallig beschikbare bandjes staan geprogrammeerd, maar waar iets bijzonders valt te beleven en waar de spanning in de popmuziek voelbaar is. De Volkskrant is erbij en houdt u op de hoogte. Robert van Gijssel was in de Ekko: 'Goddank, het Calimero-effect blijft uit'

Robert van Gijssel
The Walking Who in Ekko Beeld Tim van Veen
The Walking Who in EkkoBeeld Tim van Veen

Goddank, het Calimero-effect blijft uit. Zeker: het kolossale Utrechtse TivoliVredenburg, waar bovendien een uit graniet gehouwen publiekstrekker staat geprogrammeerd, trekt als een magneet. Het is druk, bij Einstürzende Neubauten. Maar ook het kleine poppodium Ekko, een kilometer verderop, stroomt bomvol bij de openingsdag van het vierdaagse Le Guess Who?. Al direct bij het eerste bandje, klokslag acht uur.

De angst dat het van nieuwigheid glimmende festivalhart die typische sfeer van Le Guess Who? zou veranderen blijkt dus ongegrond. Le Guess Who? is nog altijd een zwerffestival, waar je wandelend door de complete popinfrastructuur van de stad tegen een ontdekking kunt aanlopen.

Er valt ook wel wat te beleven in Ekko. The Walking Who, om mee te beginnen, dat door Le Guess Who? niet eens is opgesteld vanwege de bandnaam. De Australiërs voegen zich helemaal in de psychedelische rockmode maar geven in Ekko vooral blijk van degelijk muzikantschap. Het rammelt niet, maar rockt, ook dankzij wapperende surfgitaren en een heerlijk uithalende, ijle rockstem van zanger Rohin Brown.

Spatzuiver

Spatzuiver, ook nog eens. The Walking Who grijpt de Ekko stevig in het nekvel, met bijvoorbeeld het dromerige sixtiesliedje With Roses, en wint vanavond - even tellen - zeker honderdvijftig zieltjes. Helemaal als de countrykraker Jolene van Dolly Parton wordt uitgevoerd, in een langzaam groovende rockversie.

Dan gelijk het volgende, al net zo prille indiebandje. Greylag uit Portland, Oregon, heeft net een sterke debuutplaat afgeleverd en mag die in Ekko van het podium blazen. De presentatie van vooral zanger Andrew Stonestreet is aan de laconieke kant, alsof we de band niet te serieus moeten nemen. Maar we laten ons niet afleiden. Een liedje als Yours To Shake, een van de sterkste nummers van de plaat, wordt prachtig uitgevoerd en nauwgezet aaneengesmeed. Het is rootsrock op zijn best, met euforische kippenvelgitaren en vooral, ook hier weer, ijzersterke vocalen.

En ja, als je de songs zo goed en geconcentreerd uitvoert, mag je als zanger ook best wat komische intermezzo's verzorgen, tussen de bedrijven door. Stonestreet: 'Ik zag net het hoofd van de barman ritmisch mee bewegen, een goed teken. Meestal staat de barman in de popzaal maar een beetje te balen, nietwaar? Bedankt, barman.'

Het volume wordt langzaam opgeschroefd. De Portugese band Paus, na optredens op bijvoorbeeld Eurosonic in Nederland in korte tijd opmerkelijk populair geworden, speelt snoeiharde drumtrance en postrock op twee drumstellen die tegenover elkaar staan opgesteld. Aanstekelijke popnummertjes maakt de band niet, maar de uitgesponnen en opzwepende Afrikaanse tranceritmes laten je ook niet helemaal onberoerd.

En trouwens, het was na Greylag en The Walking Who ook wel weer even mooi geweest, met al dat innemende en hoogst authentieke liedwerk. Daarvan krijgen we vast nog een berg te horen. Nog drie volle dagen Le Guess Who te gaan.

Greylag in de Ekko Beeld Erik Luyten
Greylag in de EkkoBeeld Erik Luyten
Meer over