Lens kijkt dwars door het wereldje heen Dinsdagprofiel Sigi Lens

Daar lagen ze dan, in twee ziekenhuiskamers van het VU Medisch Centrum in Amsterdam, naast elkaar. Overlevenden van de SLM-vliegramp van 7 juni 1989, de dag waarop de Anthony Nesty neerstortte bij Zanderij, Paramaribo....

Van de 187 inzittenden bleven er elf in leven, onder wie drie voetballers van het Kleurrijk Elftal. Eén van die drie was Sigi Lens.

De deuren van de kamers in het ziekenhuis in Amsterdam stonden open. Edu Nandlall, een van de andere voetballers, zag Lens liggen via een spiegel. Nandlall: ‘We praatten met elkaar. Sigi zei constant: kom op Edu, doorbijten, niet opgeven. Kom op jongen, blijf leven. Hij gaf me voortdurend zetjes in de rug. Hij sprak zulke lieve woorden.’

Nandlall was bijna opgegeven door de artsen. Hij had een incomplete dwarslaesie en voortdurend hoge koorts, waardoor hij was afgevallen van 72 naar 40 kilo. De artsen dachten dat hij ook malaria had.

‘Toch bracht Sigi me aan het lachen met zijn aparte, soms zwarte humor. Ik zal nooit vergeten dat burgemeester Van Thijn aan zijn bed stond. Sigi lag met een walkman op te slapen. Toen hij wakker werd, gilde hij het uit. Waarom had niemand hem verteld dat de burgemeester op bezoek was.’

Nandlall vertelt dat hij nu, achttien jaar later, nog steeds moet lachen om dat voorval. Het geeft hem een vrolijk, warm gevoel.

Edu Nandlall raapte zijn leven weer op en heeft tegenwoordig een schoonmaakbedrijf. Sigi Lens is een van de grootste spelersmakelaars van Nederland, de zaakwaarnemer van onder anderen Van Bronckhorst, Landzaat, Melchiot, Boateng en Drenthe.

Hij schuwt de publiciteit een beetje. ‘Tsjezus, dat zal wel weer een negatief stuk worden’, is zijn reactie op de mededeling dat de Volkskrant een profiel over hem schrijft, omdat hij zo nadrukkelijk aanwezig was op de drukke, vorige week gesloten transfermarkt van deze zomer.

Negatief? Dat valt toch wel mee, is de tegenwerping. ‘Nee, dat valt écht niet mee. Ik ben gewoon mezelf, maar misschien doe ik wel iets fout. Ik probeer het zo goed mogelijk te doen voor mijn spelers, dat is alles.’

Collega Rob Jansen, die hem vroeger als voetballer begeleidde en later binnenhaalde bij de vakbond voor voetballers VVCS, noemt Lens rustig. ‘Sigi heeft veel mensenkennis en kan dwars door bedoelingen van mensen heen kijken. Hij is zeer rechtlijnig en een sterk onderhandelaar.’

Maar Lens is al zo vaak negatief weggezet. Vooral híj zou belang hebben gehad bij de overgang van de jonge Royston Drenthe naar Real Madrid; hij streek zijn commissie op terwijl Drenthe helemaal niet toe was aan de stap, luidde de opinie van velen (zie kader).

Bovendien pikte hij Drenthe in van de onervaren André Wasiman, die het talent begeleidde in moeilijke tijden en die overigens niet over de vereiste licentie beschikt.

Lens: ‘De ouders van Royston hebben míj gevraagd de zaken over te nemen. Zij waren gekapt met Wasiman. Ze kwamen daarna niet meteen bij mij terecht, maar bij Ron Ravel. We zouden het samen doen.

‘Ravel wist echter helemaal niet hoe de internationale markt in elkaar steekt. Hij wilde een tijdje met me meelopen. Maar ik ben toch geen leraar, kom op zeg. ‘Meneer Lens, we willen dat u het doet’, zeiden de ouders van Royston toen.’

Vorig seizoen was hij zogenaamd de kwade genius achter de breuk tussen André Ooijer en PSV. Weer volgt een zucht, en een stem waarin lichte verontwaardiging maar ook berusting klinkt : ‘Ooijer had twaalf jaar bij PSV gevoetbald. Hij verloor in korte tijd allebei zijn ouders, maar bleef zich altijd inzetten voor PSV. En nu wilde hij naar de Premiership.’

Het beeld mag dan soms negatief gekleurd zijn, niemand vertelt iets vervelends over Lens. Trainer Joop Brand, die de jonge voetballer Lens naar AZ haalde: ‘Sigi is juist heel betrouwbaar in dit soms louche wereldje. Volgens mij zijn veel mensen jaloers op zijn succes.

‘Ik was bij de feesten van zijn bedrijf, toen dat vijf en tien jaar bestond. Als je ziet hoe zijn spelers hem op handen dragen, zou ik me, als ik hem was, niet bekommeren om die afgunst van anderen.’

Lens is gewoon een beetje wantrouwig jegens de media. Verslaggever Humberto Tan, een goede kennis, heeft hem al zo vaak geadviseerd wat meer openheid te betrachten. Dat zou hem goed doen, in het toch al wat gesloten, voor de buitenwereld ondoorzichtige wereldje van de voetbalmakelaardij, waarin miljoenen omgaan en de leek denkt dat de manager zijn geld wel heel makkelijk verdient.

Tan: ‘Sigi zegt dat hij daar geen zin in heeft. ‘Ik doe mijn ding en het gaat al jaren goed’, zegt hij altijd.’

Lens was ook zaakwaarnemer van spelers aan wie een negatief imago kleefde. Kluivert, met wie hij al jaren geleden brak, was soms een ongeleid projectiel. Davids, die bij hem vertrok, was nurks, net als Bogarde.

Maar je kunt het ook omdraaien: Boateng is een van de aardigste spelers in het circuit. Voorkomend, grappig en trouw aan zijn werkgevers. Melchiot heeft al zijn contracten uitgediend. Landzaat en Ooijer zijn gedreven modelprofs, net als Van Bronckhorst, die in de herfst van zijn loopbaan terugkeerde uit Barcelona om jeugdliefde Feyenoord bij de hand te nemen.

Collega Rob Jansen, die andere nieuwe Feyenoorders als De Cler, Makaay, Hofland en trainer Van Marwijk vertegenwoordigt, belde Lens met het verzoek de cruciale schakel in het beoogde nieuwe Feyenoord, Van Bronckhorst dus, naar Rotterdam te lokken.

Eens was Sigi Lens een goede, snelle rechtsbuiten van eerst AZ en later Fortuna Sittard. Met zijn vrienden Nortan, De Jong en Patrick bestormde hij het firmament van het voetbalgeluk. De crash met de Anthony Nesty ontwrichtte zijn heup voorgoed en maakte een einde aan zijn loopbaan.

Niet vaak praat hij over het ongeluk dat zijn leven bepaalde. Voor het opstijgen was hij al wantrouwig geweest. Hij, die stoelnummer 13 toebedeeld kreeg, voorvoelde onheil. Het vliegtuig oogde versleten en had vertraging vanwege mankementen. Hij stelde voor niet te vertrekken, maar de andere voetballers van het Kleurrijk Elftal waren uitgelaten en wezen op zijn soms sombere karakter. ‘Daar heb je hem weer.’

Later weigerde hij mee te werken aan een boek van journalist Iwan Tol over de ramp. Hij had geen zin om het verleden op te rakelen, om opnieuw te worden ondergedompeld in het nooit slijtende verdriet. Toen het boek was verschenen, bestelde hij drie exemplaren. Tol wilde ze weggeven, maar Lens eiste ze te betalen.

Joop Brand spreekt over de bewonderenswaardige manier waarop Lens de weg naar een nieuw leven insloeg. Of, zoals op de website van Lens’ bedrijf Pro Athlete staat: ‘Lens bleef leven, maar raakte nooit meer een bal op professioneel niveau aan. Niet dat hem dat iets kon schelen overigens, want de waarde van het leven is vele malen groter dan de waarde van een wedstrijdje voetbal.’

De Surinamer Lens won het vertrouwen van vooral donkere voetballers, die vaak aan het begin stonden van een fantastische loopbaan. Brand: ‘Het waren jongens die niet allemaal een vader en moeder in de buurt wisten, jongens uit incomplete gezinnen, vaak Surinaamse spelers die de ballen verstand hadden van de harde onderhandelingen om een contract. Zonder hem waren ze er ingestonken.’

Toen Pro Athlete vijf jaar bestond, zei Lens: ‘De mens is belangrijker dan de voetballer. Voetballen doe je tot je 34ste, mens ben je je hele leven.’ Paul Nortan, een vriend van vroeger, is nog steeds zijn rechterhand. Lens: ‘Ik werk alleen met mensen die ik kan vertrouwen.’ Pro Athlete is als een familie, met sterke onderlinge banden.

Sigi Lens stapt nog vaak in een vliegtuig. Hij moet wel, want vliegen naar de hoofdsteden van het Europese voetbal behoort tot zijn vaste werkzaamheden.

Hij reisde ook weer naar Suriname. Een paar jaar geleden kwam Edu Nandlall hem daar tegen. Hij zegt: ‘Ik wist dat Sigi het moeilijk vond om terug te keren naar Suriname. We hebben weinig gesproken en mijn gevoelens kon ik niet echt met hem delen, want Sigi is gesloten en ik ben heel open. Maar hij heeft de weg gevonden die hij wilde volgen, dat zag ik aan hem. We hebben elkaar omhelsd, toen. Die omhelzing was misschien belangrijker dan al die woorden.’

Meer over