Lekker kontje maakt plaats voor rechte rug

Deze rubriek belicht alledaagse fenomenen met een kunstblik. Vandaag: sexy politiek...

Floortje Smit

Eerlijk is eerlijk: dat lingeriemodel als vriendin doet het hem. Barack Obama’s belangrijkste speechschrijver Jon Favreau werd in de serieuze Amerikaanse media al een wonderkind genoemd toen ze erachter kwamen dat hij, als 27-jarige, achter Obama’s overwinningsspeech in Iowa zat. Maar nu zijn naam deze week opduikt in de roddelrubrieken in verband met zijn relatie met Maxim-meisje Alejandra Campoverdi mag hij zichzelf echt een ‘sexy celeb’ noemen.

Favreau is door zijn rol achter de schermen misschien een onwaarschijnlijke sexy politicus, maar zeker niet de enige. Obama zelf is het bekendste voorbeeld.

Natuurlijk is seks al sinds John F. Kennedy onlosmakelijk verbonden met de politiek. Maar over het kontje van Wouter Bos rept niemand meer nu hij banken redt. Het is iets anders dat hem aantrekkelijk maakt: zijn solide economische kennis en zijn rechte rug.

En dat is de overeenkomst tussen sexy politici: inhoud en zelfverzekerdheid. Het is niet macht die hen erotiseert, maar hun grip op de situatie. Hun positieve blik. De yes-we-can-mentaliteit. Favreau werd in het VPRO-programma Tegenlicht onlangs geportretteerd als het voorbeeld van een nieuwe, politiek geëngageerde generatie.

Dat inhoud sexy maakt, weten ze in Hollywood al langer. De film Milk, waarin Sean Penn homoactivist en politicus Harvey Milk speelt, drijft op het inhoudelijke charisma. Het zou hem dit jaar zomaar een Oscar zou kunnen opleveren.

The West Wing (1999-2007), een Amerikaanse televisieserie over de perikelen in het Witte Huis, liet de opkomst van die nieuwe sterren zien, zonder dat de makers zich dat bewust waren. Niet alleen voorspelden ze in 2006 de opkomst van de nieuwe optimistische politiek – hun jonge Latino presidentskandidaat werd met zijn knappe speeches en eerlijke uitstraling gemodelleerd naar de toen nog vrij onbekende Obama en behaalde een soortgelijke zegetocht. Maar neem ook al die andere leuke frisse medewerkers van het Witte Huis in de serie. Josh Lyman bijvoorbeeld, de ‘bright young mind’. In het eerste seizoen in 1999 werd nog getwijfeld of acteur Bradley Whitford (wijkende haarlijn, geboren voor een pak) wel sexappeal zou hebben. Na zeven seizoenen was Josh het centrale karakter – hij is grappig, eloquent, intelligent, een workaholic en een tikje arrogant. Precies zoals je je Favreau voorstelt.

Wie trouwens denkt dat die met het lingeriemodel een dom mutsje aan de haak heeft geslagen, heeft het mis. Zij zou weleens de vrouwelijke vertegenwoordiging van de sexy politiek kunnen zijn: Favreau ontmoette de voormalige Harvardstudente tijdens zijn nieuwe baan in het Witte Huis. Dat had Hollywood niet eens durven verzinnen.

Floortje Smit

Meer over