Lekker in 't Amsterdammertje

Mac van Dinther

Waarom 't Amsterdammertje? Deze boerderij in Loenen aan de Vecht was jarenlang een populaire brasserie, minder vleiend ook wel ‘vreetschuur’ genoemd. In 2008 werd het overgenomen door de HME-groep van tweesterrenchef Ron Blaauw. Hij zette zijn jonge sous-chef André Gerrits in de keuken. Twee jaar later kreeg 't Amsterdammertje een Michelinster. Da's stoer.

Hoe zitten we erbij? Van buiten is het een witte boerderij, achter de deur stappen we zomaar een moderne brasserie binnen. Waar we staan was vroeger de stal, zoveel is duidelijk. Maar de oude hooizolder is opengebroken, zodat het plafond is verhoogd tot aan het schuine dak. Een witte houten trap leidt naar een entresol waar een levensgroot portret van de Franse topkok Paul Bocuse prijkt. De zware houten steunbalken zijn vast nog origineel, op de vloer liggen grijze tegels, de achterwand is bekleed met spiegels. Het is een kruising tussen een oud-Hollandse boerderij en La Coupole. Wel gezellig.

Wat eten we? Het duurt even voordat we de menukaart krijgen. Want dat doet de chef zelf, blijkt na een dik kwartier. Het is een vriendelijke jongeman die in sneltreinvaart een riedel afdraait waarvan we alleen het eind hebben onthouden: ‘Fijne avond.’ De kaart is beperkt, maar biedt genoeg leuke keuzes. We nemen er vier: Noordzeekrab met gelei van schaaldieren, hamachi en crème van witte chocolade en aardpeer; gepocheerde kabeljauw met krokante quinoa, cremeuse van knoflook en jonge prei; Black Angus steak met bloemkoolkruim, aardappeltaartje en piccalilly; hangopsoufflé met sorbet van dragon.

Smaakt het? De eerste gang zou je om in Michelintermen te blijven een omfietsbord kunnen noemen. De bodem van een cocktailglas is belegd met sappige grijze brokjes hamachi, een populaire vis in Japan die in smaak en textuur wel wat wegheeft van tonijn. Op de vis ligt een dotje geplukte krab. De zoete crème voegt zich naadloos in het geheel, vooral omdat vrolijk gekleurde kruidenblaadjes en zoetzure groentetjes voor een knapperig contrapunt zorgen.

De tweede gang is er een van ingetogen schoonheid. Een glanzende moot kabeljauw ligt in een wolk romig romig schuim dat lekker naar knoflook smaakt, zonder al te opdringerig te worden. Op de bodem drijft een plasje peterseliesaus met prei dat een frisse groene toets toevoegt. De vis is bestrooid met gepofte quinoa, een hip graan.

Met het hoofdgerecht daalt het niveau. De stukjes bief zijn mals genoeg, maar ook een beetje karakterloos. Ze liggen op een bord dat met een lijmkam lijkt bestreken met rode wijnsaus en aardappelpuree. De rest ziet eruit als de etalage van een tweedehands spullenwinkel: kruim van gebakken bloemkool, dotjes piccalillymayonaise, een wortel, een stengeltje bosui, een aspergepunt, het moest op zo te zien. Een strenge leraar zou zeggen: bief, aardappel, bloemkool en piccalilly, de rest weg.

Aan een soufflé herken je de kok. Deze is goed, want luchtig en smeuïg. Er ligt een vrolijke parade chocoladehapjes naast en een glaasje ijs dat gemeen zuur is, alsof iemand lelijk is uitgeschoten met citroen. Dat kan twee dingen betekenen: het is niet geproefd, wat erg is. Of het is wel geproefd, wat nog erger is.

Hoe is de bediening? Af en toe hebben we het idee dat de amateurtoneelvereniging van Loenen open repetitieavond houdt in ’t Amsterdammertje. Er verschijnen telkens nieuwe types aan tafel. Ze zijn allemaal aardig, maar het zijn er zovéél. Daardoor mis je toch iets van persoonlijke aandacht.

Wat kost het? 47,50 euro.

Komen we terug? Laten we die vraag nou eens rechtstreeks beantwoorden. En het antwoord is: ja. Het eten is goed genoeg, de sfeer is prettig ontspannen, zeker voor een sterzaak, en de toneelvereniging kan alleen maar beter worden.

‘t Amsterdammertje

Rijksstraatweg 119

3632 AB Loenen a/d Vecht

0294-234 848

www.restaurantamsterdammertje.nl

eten 7,5

bediening 7

entourage 7,5

prijs-kwaliteit 7

Meer over