Lege winkelruit weerspiegelt crisis

De leegstand van winkels loopt naar verwachting op naar 10 procent. De aanblik van zo'n leeg pand in de stad wekt al snel compassie op. Welke droom is hier uiteengespat?

TEKST ROB GOLLIN FOTO'S JOOST VAN DEN BROEK

Dit kan een gezicht van de crisis zijn. De berichten dat het aantal faillissementen in de detailhandel en de horeca ongekende hoogten bereikt, volgen elkaar op. Het consumentenvertrouwen slinkt, de koopkracht daalt, huishoudens besteden minder, de concurrentie van de webwinkels groeit, de kosten van bedrijfsvoering stijgen, de prijzen gaan omhoog. Zie dan maar eens de boekhouding sluitend te houden.

Gisteren voorspelde marktonderzoeker Locatus dat de leegstand van winkels gaat oplopen naar 10 procent. Nu is dat nog 6,5 procent. Vooral in Limburgse steden als Geleen, Kerkrade en Heerlen is het al stil achter de etalageruiten.

Er hoeft echter niet altijd sprake te zijn van kommer en kwel. Het kan natuurlijk dat de zaak leegstaat, omdat de eigenaar verderop is gaan zitten, op een betere plek. Misschien is hij wel met pensioen. Volgens cijfers uit de branche vormt een faillissement in slechts een paar procent van de gevallen de reden voor bedrijfsbeëindiging.

Op zijn beurt meldt Locatus dat 40 procent van de lege panden binnen een jaar weer bezet is. Wel verschuift het aanbod: minder videotheken, modezaken en cd- en boekwinkels, meer massagesalons, nagelstudio's en budgetketens, zoals Action en Big Bazar.

De aanblik van zo'n leeg pand in de stad wekt wel al snel compassie op. Wat is hier gebeurd? Hoe lang heeft de doodsstrijd geduurd? De uitbater heeft een eigen zaak in de binnenstad ooit misschien als de verwezenlijking van een droom gezien. Bij de opening waren er toespraken, sta-tafeltjes, bubbeltjeswijn, bitterballen en vlammetjes. Wie weet, waren vader en moeder er ook. Of voelde hij al iets van nattigheid, omdat het aantal genodigden dat kwam opdraven wat tegenviel?

En daarna? De uren achter de toonbank of de toog in gespannen afwachting. De hoop die opflakkert bij naderende stemgeluiden en voetstappen, de bittere smaak van weer wegstervende schreden. Er waren acties. Twee halen, één betalen, stempelkaarten, gratis naar de musical. Het café haalde bandjes in huis en een dj, eerst op de zaterdagavond en later op de zondagmiddag. Weet je wat? We doen een popquiz! Iedereen doet een popquiz.

Maar niks. Geen kip. Ja, de verhuurder en de medewerker van de bank belden of kwamen langs om te vragen hoe het ervoor stond. Schrale troost: er zijn economen die zeggen dat er voor ondernemers weinig leerzamer is dan een faillissement.

Soms is de onttakeling al in zo'n ver gevorderd stadium dat de sporen van een vorig bestaan niet meer te herkennen zijn. Een lege tegelvloer, kale wanden. Dat maakt meeleven al wat ingewikkelder. Een paspop en kleerhangers, en zeker de nog gedekte tafels, daarin schuilt nog het verdriet van de gesneefde poging. Je wilt degenen die er hebben gedroomd en hard hebben gewerkt even bellen om te vragen hoe het nu met ze is. Je wilt ze verzekeren dat alles vast weer op zijn pootjes terecht zal komen.

undefined

Meer over