Laura's moeder

Op donderdag 13 augustus begon, na de Mexicaanse griep, de tweede nationale zomerhype van dit jaar...

Toen werd bekend dat de 13-jarige Laura Dekker in haar eentje de wereld wil overzeilen. In de vier weken daarna haalde Laura 35 keer de Volkskrant, wat gezien alle commotie eigenlijk nog meevalt.

Want het lijkt wel alsof iedereen een mening heeft over de plannen van Laura. Zou er één huishouden zijn waarin nog nooit over (het plan van) Laura is gesproken? Ik vermoed van niet.

Inmiddels is de storm even geluwd, in afwachting van een definitieve beslissing van de rechtbank. Die moet oordelen over een verzoek van de kinderbescherming om het ouderlijk gezag van Laura’s ouders op te heffen, zodat de kinderbescherming haar kan verbieden te gaan zeilen.

In de afgelopen weken kwamen in de media vooral Laura en haar vader aan het woord. Vader steunt het plan, alhoewel hij eerst afwijzend was, zei hij voor de rechtbank. Maar alle barrières die hij opwierp om de reis te belemmeren, werden door zijn dochter een voor een geslecht, is te lezen in een eerste vonnis van de rechtbank. Daarom doet de vader nu alles wat hij kan om de reis van zijn dochter zo goed als mogelijk te laten verlopen.

De enige die deze zomer niet werd gehoord, was Laura’s moeder. Van haar was alleen bekend dat zij bedenkingen had bij de reis maar er niet voor ging liggen.

Afgelopen zaterdag kwam moeder eindelijk aan het woord. In een interview in het Vervolg liet moeder weten dat zij haar steun aan de reis introk. ‘Liever een levende dochter die ik nooit meer zie, dan een dode dochter’, was, samengevat, de boodschap.

De krant vond het nieuws belangrijk genoeg om het ook nog als meest prominente stuk op de voorpagina te plaatsen.

Op het interview kwamen veel reacties binnen van lezers. Veel steunden de moeder, anderen vonden dat zij zich niet publiek had moeten uitlaten, maar er waren ook vragen aan het adres van de krant.

Had de redactie de moeder en Laura niet tegen zichzelf moeten beschermen en dit opmerkelijk openhartige, maar daardoor ook pijnlijke interview niet moeten plaatsen? En had de vader geen kans moeten krijgen op wederhoor? Per slot van rekening sprak de moeder – naast lovende woorden – ook harde woorden over de vader. Hij zou zijn dochter spartaans hebben opgevoed, haar alles zelf laten uitzoeken en, zo denkt de moeder, de vader heeft Laura het idee van de wereldreis aangepraat. Dat laatste heeft de vader bij de rechtbank overigens bestreden.

Ik moet bekennen dat ik ook worstelde met het wederhoor en me bij lezing geregeld afvroeg: en wat vindt de vader hiervan en Laura? De redacteur die het verhaal maakte, haar chef en de chef van het Vervolg zeggen alle drie dat wederhoor hier niet nodig was. Er werden geen ernstige beschuldigingen geuit. Het was een genuanceerd verhaal. En, zeggen zij: eigenlijk was dit interview het wederhoor. Tot nu toe kwamen alleen de dochter en vader aan het woord, nu eindelijk ook voor één keer de moeder. Het gaat niet om zuivere waarheidsvinding, het zijn haar woorden, haar gevoelens en die mag ze uiten.

Bij dit type interview kun je vaak niet eens achterhalen hoe de vork werkelijk in de steel zit.

Dat geldt hier bijvoorbeeld voor de vraag of de moeder inderdaad niet de oproep heeft ontvangen om bij de rechtbank te verschijnen. In het vonnis staat dat de moeder behoorlijk was opgeroepen. Zij zegt dat ze geen oproep in de bus heeft gekregen. Dát heeft de verslaggeefster vervolgens opgeschreven. Het is aan de lezer om te beoordelen wie gelijk heeft.

Een interview als dit is geen pure waarheidsvinding, zeggen beide chefs. Het is ook niet de mening van de krant en het is ook geen reconstructie. Het gaat gewoon om de visie en de mening van één persoon, de geïnterviewde, meer niet.

Zo bezien was wederhoor inderdaad niet nodig. Het had, realiseerde ik me later, ook niets uitgemaakt. Stel dat de vader in het interview had mogen ontkennen dat hij Laura de reis heeft aangepraat, dan nog had dat het gevoel van de moeder niet weggenomen. Dan nog moet je als lezer zelf een conclusie trekken.

Blijft ten slotte nog de vraag over of de redactie de moeder tegen zichzelf in bescherming had moeten nemen.

Mij lijkt van niet. De moeder heeft welbewust en weloverwogen voor een keer haar mening willen geven. Er is uitvoerig en langdurig met haar gesproken en het interview is (uiteraard) met haar instemming gepubliceerd. Dat is zorgvuldig genoeg.

Meer over