'Lara had ook een softe kant nodig'

Jan de Bont houdt van sterke vrouwen. Maar Lara Croft, de heldin van de film Tombraider, was hem te eendimensionaal....

Van onze verslaggever Pablo Cabenda

De filmcritici hebben het een beetje gehad met Lara Croft. Het tweede deel van de avonturen van de bloedmooie archeologe/parttime wereldredster Lara Croft werd in Amerika matig tot slecht ontvangen. Regisseur Jan de Bont (59) zit er niet mee. 'Ik lees geen recensies. Als je de goede gelooft, moet je ook de slechte geloven. En als je dat doet kun je niet meer werken. It kills your creativity.' Waar het De Bont om gaat is dat het publiek zijn films mooi vindt.

Maar het lijkt er op dat de klassieke kloof tussen critici en publiek nu juist door Lara Croft Tombraider The Cradle of Life wordt geslecht. In het eerste weekend dat de film in de Verenigde Staten uitkwam leverde hij 'maar' 21,8 miljoen dollar op. Minder dan de helft van wat de eerste Lara Croft (2001) over dezelfde periode opbracht en behoorlijk onder de prognosecijfers van filmmaatschappij Paramount. De Bont: 'Dat is dan Paramounts probleem.'

Hij zit er ontspannen maar alert bij in het Amstel Hotel. Niets dat verraadt dat de man met dat zware Amerikaanse accent gefaald heeft in zijn vak. Is zijn positie als A-regisseur met drie wat minder ontvangen films op een rij (Speed 2, The Haunting en de tweede Tombraider) niet in gevaar? Neuh. En ach ja, wat is nu eigenlijk een flop. Laat hij het even uitleggen. 'Dat weekend dat The Cradle of Life uitkwam was het voor het in de geschiedenis dat er vijf films uitkwamen die allemaal meer dan 20 miljoen dollar opbrachten. Het totale Amerikaanse premièrepubliek, dat standaard verantwoordelijk is voor ongeveer 120 miljoen dollar opbrengst, heeft zich gewoon gelijkmatig over die films verdeeld. Tombraider II is geen echte winner maar zeker geen loser.'

Mind you: in vier Aziatische landen is de film wel een grote hit. En Jan de Bont zelf is tevreden over zijn kindje. Tombraider II paste sowieso in zijn straatje.

'Ik houd van sterke vrouwelijke hoofdpersonen in mijn films. Je ziet die bijna nooit in het actiegenre.' Goed, het karakter van de paardrijdende, pistoolschietende, parachutespringende, mannenbevechtende Lara was wat eendimensionaal. De Bont: 'En te passief. Om van haar een echte heldin te maken moest ze interessanter worden. Ik wilde een romantische inbreng. Lara moest niet alleen hard en snel zijn, ze moest ook een softe kant hebben. Zodat mensen zich met haar kunnen identificeren.'

In de nieuwe Tombraider is dus, naast alle actie die uiteindelijk moet leiden tot de vondst van de mythologische Doos van Pandora, ook plaats voor een vleugje romantiek. Het voorheen ongenaakbare zusje van Indiana Jones duikt een oude vlam op die meer dan een partner in crime belooft te worden. De spektakelregisseur heeft zelfs actiescènes geknipt om meer diepgang kwijt te kunnen.

En toch. Wie een vergelijking maakt tussen Lara en de vorige actievrouwen van Jan de Bont, zoals Sandra Bullock in Speed (bijdehandte tante) en Helen Hunt in Twister (serieuze wetenschapper met draadje los), kan weinig menselijks in de onfeilbare superbarbie Croft ontdekken. En als dramatische spanning wordt opgeroepen door identificatie, dan laat de perfecte Croft te wensen over.

De Bont: 'Misschien is die spanning wat minder aanwezig dan bij een film als Speed of Twister. Maar er zit nu meer menselijks in dan in het originele script. Die verhouding van Lara en Terry is mijn inbreng geweest. Daar moest ik ontzettend voor vechten. Tegen de studio-executives en tegen de gamemakers van Tombraider. Want in het preproductieproces heeft iedereen met geld en belangen zijn zegje.'

Wat Tombraider II volgens De Bont heeft gered is zijn volledige autonomie op de set. 'Als je gaat draaien is het te laat om in te grijpen. En dan voer je alsnog veranderingen door. Zo werkt dat.'

Meer over