Langs de Lijn op de N202

Charles Bromet en Willem Vissers

Column voor het NOS-programma Langs de Lijn, 30 april 2007.

De N202 is een provinciale weg tussen IJmuiden en Amsterdam-West die voor een deel langs het Noordzeekanaal loopt. Het is, soms, een redelijk alternatief voor de A9 en het knooppunt Badhoevedorp.

Een paar jaar geleden raakten spelers van Telstar op deze weg betrokken bij een ernstig auto-ongeval. Vanuit IJmuiden gezien voert de weg eerst langs het recreatiegebied Spaarnwoude. Als je de plek bent gepasseerd waar je de pont kunt nemen naar de overkant van het Noordzeekanaal, richting Zaandam, kom je in een naargeestig niemandsland terecht van havens, loodsen, illegale motorcrossbanen en opgespoten land.

Biermagnaat Freddy Heineken werd hier na zijn ontvoering ooit vastgehouden, onder anderen door Willem Holleeder. Aan het eind van de weg, vlakbij een vestiging van McDonald's, is de redactie van De Telegraaf gevestigd. Iets verderop ligt Amsterdam.

Zondag reed ik over de N202 naar Amsterdam, op weg naar de redactie van de Volkskrant. Het werd een bijzondere rit. Ik zag niets. Ik luisterde alleen maar, naar Bas Ticheler, Andy Houtkamp en Evert ten Napel.

De tweede helft in Tilburg, Eindhoven en Rotterdam beleefde ik op de N202, en de slotfase op de ringweg A10. Door sms-jes was ik op de hoogte van de ruststanden en de rode kaart voor AZ-doelman Boy Waterman, maar de spanning steeg pas echt op de N202, tussen IJmuiden en Amsterdam.

Er bestond in het universum nog maar een ding: de ontknoping van de strijd om het landskampioenschap. Verdwaasd en nerveus luisterde ik naar Ticheler, Houtkamp en Ten Napel, drie verslaggevers in topvorm met precies de juiste dosis opwinding.

Niet eerder hield ik zoveel van de radio. Het kostte me geen enkele moeite te zien wat ik hoorde. Ik zag Van Gaal ineen krimpen, Ten Cate lijden, Koeman nerveus glimlachen. Ik zag corners, vrije trappen, reddingen van keepers en hoge en lage voorzetten.

Sodemieter op, schreeuwde ik tegen wielerverslaggever Jacques Chapel toen hij meldde dat het peloton in Luik-Bastenaken-Luik nog 26 kilometer te gaan had'. Wat kan mij dat schelen, nog 26 kilometer, en ik kreeg mijn zin, want Huntelaar scoorde in Tilburg en Chapel werd goddank ruw onderbroken. Huntelaar, schreeuwde Houtkamp.

Verder commentaar was overbodig, want iedereen wist wat dat betekende, een doelpunt van Huntelaar in Tilburg, waarna Cocu de stand in Eindhoven op 5-1 bracht en PSV de titel uit de handen van de Ajacieden griste; tenminste, als een vrije trap in het strafschopgebied van Willem II door Ajax niet zou worden benut en Ticheler niet zou melden dat AZ in Rotterdam op voorsprong was gekomen, wat hij niet deed, maar elk moment had kunnen doen.

Juist daarom was de apotheose zo spannend en verbijsterend en verrukkelijk: elke seconde kon alles weer anders zijn. Ticheler, Ten Napel en Houtkamp hadden het lot van AZ, PSV en Ajax in handen.

En zo ging het maar door, in een moordend tempo, van stadion naar stadion, van Eindhoven naar Rotterdam naar Tilburg, van Ten Napel naar Ticheler naar Houtkamp, totdat er alleen nog maar gejuich was te horen, een ontlading in een stadion waar niemand nog rekening had gehouden met de landstitel, als schitterend slot van een even prachtige als onwerkelijke zondagmiddag in april.

undefined

Meer over