Lanegan broeit weer

Daar is 'ie dan: Bubblegum, het eerste album van Mark Lanegan dat zich voor het overgrote deel kan meten met de even sprankelende als broeierige gitaarplaten die Lanegan maakte als frontman van de Screaming Trees, Uncle Anesthesia (1990) en Sweet Oblivion (1992) bijvoorbeeld....

Menno Pot

We hebben er bijna vijftien jaar op moeten wachten. Sinds 1990 speelde Lanegan vijf soloplaten vol, maar de liedjes haalden het 'Treesniveau' vrijwel nooit. Te vaak was de tegen drugsverslaving vechtende Lanegan een murmelende droefsnoet, die zijn vriend Kurt Cobain achterna leek te gaan. Zonde, gezien zijn talent als songschrijver.

Maar nu is Lanegan weer boegbeeld van een band: de Mark Lanegan Band, waarin gitaristen als Chris Goss (Masters Of Reality) en Josh Homme (Queens Of The Stone Age) Lanegans songs en donkerbruine stem de onheilspellende onderstroom bezorgen die de 'Trees' naar hogere sferen stuwde.

D zat 'm dus de kneep: Mark Lanegan heeft een dreigend grommende band nodig om te kunnen excelleren.

Meer over