Laat in lichterlaaie

Down The Rabbit Hole was dit jaar een fijn, ontspannen zwerffestival, met veel halfvolle tenten. Om uit te groeien tot een 'half Lowlands', wat de ambitie is, zijn meer publiekstrekkers nodig.

Meezingen doe je normaliter met zangmelodieën, maar bij The Black Keys zijn het vooral riffs en instrumentale loopjes die ertoe uitnodigen: tu-duh-duh-tu-duh galmt het publiek van het festival Down The Rabbit Hole op de riff van Next Girl. En een uur later: tè-tè-tèdè-tè-tèdèè, op het loopje van de kraker Lonely Boy.

Ruim veertig bands traden op tijdens de eerste editie van het driedaagse festival in Beuningen, maar dit is de gevoelsmatige hoofdact. Dat merkte je zaterdagavond al ruim voor het optreden: spanning in de lucht, drommen bezoekers die alvast een plekje gingen zoeken, een echt volle tent (de enige keer in het hele weekend), publieksdeining vanaf de eerste noten.

Van zulke artiesten zal Down The Rabbit Hole er meer moeten bieden om zijn ambitie te verwezenlijken: uitgroeien tot organisator Mojo's antwoord op Best Kept Secret van concurrent Friendly Fire. 'DTRH' wil een 'half Lowlands' worden met twee- of driemaal zoveel bezoekers als er nu naar de Groene Heuvels kwamen, het recreatiegebied bezuiden de Waal bij Nijmegen.

Nu waren er tienduizend mensen, zei de organisatie, maar het waren er echt wat minder. Hierdoor leek DTRH, ook qua sfeer en vormgeving (veel ruw hout en Paradeachtige gebouwtjes), nog het meest op een Gelders Into The Great Wide Open, maar dan met minder veertigers, minder kleine kinderen en meer harde gitaren. Die kwamen van onbekende nieuwkomers als The Soft Moon (vrijdag), Uncle Acid & The Deadbeats en Electric Eye (zaterdag).

Down The Rabbit Hole (naar het eerste hoofdstuk van Alice In Wonderland) speelt zich af op de lommerrijke oever van een recreatieplas. Drie podia in Lowlands-achtige tenten. Eten, drinken, knutselen, yoga en meer op twee veldjes: het Vuige Veld en het Idyllische Veldje. Een knusse Vuurplaats aan het water voor kleine optredens en cabaret in openhaardsfeer. Fijn festival. Dat zomerweer komt nog wel. Nu zat het wat tegen: grijs, fris, soms zon, maar ook regen.

De expansieruimte is er. Nu nog een programma dat het nodig maakt die ruimte ook te benutten. Op de wat bleke openingsavond was Damon Albarn (van Blur en Gorillaz; nu solo) de grote naam. De Engelsman droeg zijn sterke optreden op aan zijn pas overleden vriend, soulzanger Bobby Womack. Het nieuws van diens overlijden was zo vers dat Beuningen ongeveer de wereldprimeur had. Dat gaf een bijzondere sfeer. Albarn zong vurig liedjes van zijn soloplaat Everyday Robots en de toegift was een feest, met gospelkoor en de Gorillaz-hit Clint Eastwood.

Dat liedje zette de boel, vrijdag rond middernacht, voor het eerst in lichterlaaie. Na zes uren muziek; dat zegt wel iets, net als het feit dat Albarn (zoals bijna alle artiesten) optrad in een lang niet volle tent. Een echte publieksmagneet is de Blur-frontman hier nu eenmaal niet.

Eerder op vrijdag had De Staat (uit Nijmegen) al voor een hoogtepunt gezorgd door met een fanfare het festival te openen en meteen indruk te maken in de Hotot-tent. Velen misten het, want De Staat speelde vroeger dan aangekondigd: het Zweedse Little Dragon had vertraging en maakte (op het plekje van De Staat) heel wat minder indruk.

In zijn huidige vorm bleek DTRH vooral een ontspannen zwerffestival: je ontdekte eens een bleu maar innemend britpopbandje (The Bohicas), kreeg tijdelijke ADHD bij de rammelpunk van Parquet Courts of ging gewoon lekker naar een vertrouwde groep als The Veils of Balthazar kijken. En natuurlijk was er voetbal op groot scherm.

Vrijdag had het duo Frikstailers, makers van dwarse latinobeats, al speels naar Nederland-Mexico verwezen: de één een oranje pruik, de ander een groene.

Best Kept Secret, Where The Wild Things Are, Down The Rabbit Hole; er vissen veel nieuwe festivals in dezelfde vijver. De genoemde drie raakten dit jaar lang niet uitverkocht (de oude reuzen Pinkpop en Lowlands wel). Ze zullen misschien niet allemaal overleven. Wie in Beuningen uitkeek over de plas, de barbecue rook, de 'DJ-mobiel' feestjes uit de grond zag stampen en zelfs in de mojitokraam een bandje zag optreden (puike Johnny Cash-covers!), hoopte oprecht dat Down The Rabbit Hole het zal redden.

undefined

GlastonBeuningen

Voor Nederlandse popfestivals, zeker de kleinere, is het zaak een weekend te kiezen waarin op niet al te grote afstand van Nederland een groot festival plaatsvindt. Dan zijn de bands dat weekend toch in de buurt. Down The Rabbit Hole stelde zich strategisch op 'tegenover' het Engelse Glastonbury: meer dan tien 'Glasto'-bands kwamen naar Beuningen, zoals The Black Keys, Warpaint, MGMT, Parquet Courts, tUnE-yArDs, Poliça en The Brian Jonestown Massacre.

undefined

Meer over