Column

Kurt Cobain loste alle puberproblemen op

 

Kurt Cobain in 1992. Beeld AFP
Kurt Cobain in 1992.Beeld AFP

Vandaag is de première van de film over Kurt Cobain: Montage of Heck, een titel waarvan ik nog steeds niet begrijp wat hij betekent - montage uit de hel, wellicht? Dat zou Kurt Cobain-achtig zijn.

Kurt Cobain kwam om de hoek kijken op een handig moment in mijn leven, en zonder dat ik echt van zijn muziek hield - te veel gitaar en ik wist nooit wat hij zong bij dat stukje van 'heejo heejo heejo héllo' - hielp hij me enorm. Dat kwam door de lifestyle die hij met zich meesleepte.

Het eind van de jaren tachtig was modegewijs erg onfortuinlijk voor mij, met Vespa-scooters en vooral veel dure truien waarop Naf Naf stond. Veel mensen bij mij op school hadden die truien en die scooters en afgezien van het feit dat ik bij lange na niet genoeg zakgeld kreeg om zo'n scooter aan te schaffen, wilde ik er ook geen.

Maar wat wilde ik dan wel? Geen idee, want daar ben je puber voor: vooral heel goed weten wat je níét wilt.

Met de komst van Kurt viel alles in 1991 ineens op zijn plek. Je kocht in die tijd - het liefst bij de mottige tweedehandswinkel, en tweedehands was toen nog echt goedkoop - een verwassen T-shirt, een pillend houthakkershemd en een paar Dr. Martens, daar deed je een spijkerbroek bij aan en klaar was je. In de zomer droeg je diezelfde Dr. Martens met een bloemenjurkje tot boven de knie. Dat had Kurt niet voorgeschreven, maar zijn vrouw Courtney.

Zelf bracht ik nooit de moed op voor de bloemenjurk met Dr. Martens, hoewel ik het nog steeds een prachtige uitdossing vind die ik graag op mijn dochter wil uitproberen. Maar het houthakkershemd droeg ik dag in, dag uit, seizoen in, seizoen uit, en op menig getergde schoolfoto is het terug te zien.

Kurt bracht ook de oplossing voor een ander enorm probleem: dansen. Waar je voor de grungetijd nog echt iets moest kunnen op de dansvloer om niet veroordeeld te zijn tot het urenlang vreugdeloos uitvoeren van de zijsluit, kon je nu ineens op elk klassenfeest volstaan met het ritmeloos en richtingloos rondwerpen van jezelf. Je sprong gewoon willekeurig door de ruimte en bonkte daarbij tegen zo veel mogelijk andere mensen aan.

Ook van deze dans was een spannender variant die ik niet in praktijk durfde te brengen, namelijk het tegen elkaar aanknallen in een moshpit, waarbij er ook echt consequenties mogelijk waren, zoals kneuzingen en botbreuken. Slechts één keer heb ik me in die situatie begeven en daarna was mijn zonnebril kapot, dus dat was voor mij genoeg.

Je weet niet hoe je je moet kleden en je weet niet hoe je moet dansen als je 16 bent. Kurt loste dat allemaal op. Voor elke generatie zou de grunge even moeten terugkeren.

Meer over