Kreeft, champagne en ruiken aan macht

De Democraten zijn in Boston op de Democratische conventie vooral bijeen voor een demonstratie van eensgezindheid en om het wij-gevoel te vieren. 'Ik ben een vriend van Hillary....'

Van onze correspondent Jan Tromp

'Een avond met de Clintons.' Onder die naar de wereld van Marco Bakker en André Rieu ruikende titel was er zondag in een hoog en chic kantoorgebouw in Boston een partijtje met Bill, Hillary en Chelsea. Buiten toonden demonstranten hoe een geaborteerde foetus van twaalf weken eruit ziet. Binnen verdrongen de twaalfhonderd genodigden elkaar voor de tafels waar het begeerde toegangsbewijs kon worden opgehaald.

Het had niets van een traditionele politieke bijeenkomst. Het glom en het glitterde. Opvallend veel jonge stellen, carrièremakers die er duur en naar de laatste mode uitzagen. Ze kwamen om elkaar te bewonderen en, als het kon, een woord te wisselen met een van de politieke beroemdheden. Gray Davis was er, de onttroonde gouverneur van Californië; Janet Reno, onder Clinton minister van Justitie; Terry McAuliffe, de partijvoorzitter; James Carville, tekstschrijver voor Clinton en tegenwoordig gevierd columnist en commentator.

Maar ze kwamen, zo leek het, vooral voor Hillary. Menigeen, vooral de vrouwen, droeg een plakplaatje op borsthoogte: 'Ik ben een vriend van Hillary', luidde de tekst. Was door de partijleiding niet een poging gedaan Hillary van de sprekerslijst voor de conventie te weren? Michael O'Mary, een jong bankier uit Boston, wimpelde de kwestie af als 'een speeltje van de pers'. 'Ze is de slimste vrouw die ik ooit ontmoet heb.'

Gaetan Digangi is hoog in de Democratische partij in New Hampshire. Hij erkende dat Hillary niet in alle kringen geliefd is. 'Ze haten haar omdat ze altijd wint.' Zijn vrouw kocht voor 55 dollar een T-shirtje met daarop de afbeelding van mevrouw Clinton. Ze kocht het in de grootste maat. 'Ze krimpen in de was', wist ze.

Vier dagen duurt de Democratische partijconventie in Boston. Veel te vergaderen valt er niet. John Kerry is de man die het moet gaan waarmaken. Digangi: 'Bush is het spoor kwijt. Dat voelen de mensen.' Dat Kerry donderdagavond de officiële kandidaat is, staat al enige maanden vast. Dus zijn de Democraten in Boston vooral bijeen voor een demonstratie van eensgezindheid en om onderling het wij-gevoel te vieren.

Daartoe is volop gelegenheid. Dezer dagen zijn er overal in de stad liefst twee- tot driehonderd boottochtjes, museumontvangsten, soirees, brunches en concerten. Allemaal informele bijeenkomsten, meestal betaald door het bedrijfsleven - bijna veertig miljoen is gedoneerd om de conventie te financieren - en doorgaans opgedragen aan een politieke beroemdheid. Zo was er gisteren een ontvangst voor de Kennedy's, nog steeds de koninklijke familie van de VS, en is er vandaag een afscheidsfeestje voor senator John Breaux uit Louisiana die zich niet herkiesbaar stelt.

Het dient niet alleen de gezelligheid. De bedrijven die betalen, kopen er iets voor terug. Contacten met de wereld van de macht, met senatoren en leden van het Huis, met stafmedewerkers en min of meer interessante lobbyisten.

De feestjes zijn ook bedoeld om mensen die zich buitengewoon hebben ingespannen voor de partij, te bedanken. De 'avond met de Clintons' stond voor een belangrijk deel in dat teken. Veel jonge mensen die zich het vuur uit de sloffen hebben gelopen om geld in te zamelen voor de verkiezingscampagne. In ruil kregen ze kreeft en champagne, het boek van Bill en bovenal het gevoel toegelaten te zijn tot de salon van de macht.

De Clintons verschenen pas na half tien. Anna Ekingyan, een jong juriste, heeft veel geld ingezameld voor het verkiezingsfonds van Hillary. Hoeveel wilde ze niet zeggen. 'Genoeg.' Was ze niet teleurgesteld dat de beloofde avond met de Clintons uitliep op een flitsbezoek? Anna: 'Het is onmogelijk teleurgesteld te zijn in Hillary.'

Meer over