Kostbare ouderen

Menswaardig

Ik ben het eens met Joris Slaets (Binnenland, 2 juni) dat we mensen tegenwoordig vaak te lang in leven houden, wat ten koste gaat van een menswaardig bestaan.

Mijn vader van 87 kreeg een dubbele longontsteking en kon amper nog slikken of ademen. Ik was bij hem thuis en zei de huisarts dat ik bereid was bij hem te blijven tot hij stierf en vroeg om 24-uursthuiszorg. Mijn vader was wel klaar met het leven, maar nee, onder geen beding mocht hij thuis sterven. Volgens de arts zou hij nog wel kunnen genezen en zelfs wel tien jaar langer blijven leven.

Dus werd hij naar het ziekenhuis gebracht en aan allerlei apparaten gekoppeld. Hij wilde echt niet meer en smeekte om euthanasie. Dat kreeg ik niet voor elkaar, maar godzijdank was het ziekenhuis bereid de medicatie af te koppelen. Na drie dagen stierf hij.

Gelukkig had ik voordien nog al zijn kinderen en kleinkinderen aan zijn bed gekregen, maar waarom moest dit in een kille ziekenhuisomgeving gebeuren en niet gewoon thuis, in zijn eigen omgeving, met uitzicht op zijn geliefde tuin?

En wat heeft deze zinloze levensverlenging wel niet gekost? Ik zou willen dat artsen wat zorgvuldiger omgaan met het levenseinde van zeer oude mensen, want mijn verhaal is helaas bepaald niet uniek.

Thea Derks, Amsterdam

Nieuwe heup

Heeft professor Slaets wel bedacht dat het krijgen van een nieuwe heup betekent: het verhelpen van een technisch mankement dat de betreffende oudere heel veel pijn bezorgt.

Het heeft niets te maken met onnodig verlengen van leven zoals bij ernstig zieke patiënten, het voegt wel kwaliteit van leven toe voor mensen die niet ziek zijn.

Ik maak me zorgen over de mentaliteit die achter deze vraag steekt. Worden 80-jarigen die verder gezond zijn, maar met een nieuwe heup of nieuwe knie weer een kwalitatief goed leven zouden krijgen, met deze vraag afgeschreven? Wat is het alternatief? De pil van Drion?

Ria van den Berg, Veldhoven

Kostenexplosie

In uw krant van zaterdag 2 juni 2012 staat een artikel over een taboe en ouderen. In dit artikel staan staatjes vermeld met kosten van ouderenzorg, AOW en ziekenzorg. Die geven de gevolgen van vergrijzing aan. Helaas wordt niet gedefinieerd wat met vergrijzing bedoeld wordt.

Ik neem aan de abrupte toename van het aantal mensen dat 65 is geworden. De bevolkingspiramide laat zien dat het aantal vrouwen en mannen ongeveer anderhalf keer zo groot is als tien jaar eerder.

Het enige plaatje dat hiermee in overeenstemming is, is dat voor de AOW. Daar is aangegeven dat de kosten anderhalf keer zo hoog zijn geworden tussen 2000 en 2010. In het plaatje van de ouderenzorg wordt gemakshalve aangenomen dat het kostenverschil 2000-2010 van 7 miljard euro aan vergrijzing kan worden toegeschreven.

Dit lijkt de vraag, want het is juist de babyboomgeneratie die aangemoedigd wordt actief te zijn, activiteiten te ontplooien en langer te werken.

De babyboomgeneratie is nog fris, fruitig en ondernemend en dat zou eerder moeten leiden tot een relatieve daling van de ouderenzorg. 'Jonge' ouderen zullen minder toename van de ouderenzorg veroorzaken. Tot slot concludeert het artikel dat het probleem van de vergrijzing niet ligt in de ziekenzorg, maar vooral moet worden gezocht bij de ouderenzorg en AOW.

Wanneer de drie groepen voor 2000 en 2010 worden opgeteld, blijkt dat het zorgkostenpakket in tien jaar met 1 miljard euro is toegenomen en dat minder dan de helft hiervan wordt veroorzaakt door de vergrijzing. De explosie zit vooral in de stijging van de ziektekosten van ons allen.

Wanneer ook de bijdrage aan de belastingen door de groep 'vergrijzing' zou worden meegewogen, lijkt een meer genuanceerde conclusie op zijn plaats.

Aad Overgaag, Warmond

Vroeg of laat sterven

'Ik denk dat mensen nu vaak te laat sterven', zegt Joris Slaets. Het is een voorstelbare gedachte van iemand die dagelijks waakt over het wel en wee van ouderen. Hij ziet ze met regelmaat voorbijkomen als bij een wedstrijd. De meesten gaan allang niet meer voor de overwinning, maar zetten in op een verlenging.

Ze vragen om een duwtje in de rug, een spuitje, een kuurtje, er zijn geen verboden middelen en het mag wat kosten. Maar vaak blijkt de medaille in de vorm van extra tijd onbereikbaar. Geen lintje, geen verlenging, alleen afzien.

Net als bij de NS kun je niet meer wensen dan op tijd te vertrekken. Geen minuut te vroeg en geen minuut te laat, wat mij betreft. Het lijkt me verstandig om bij het vaststellen van de vertrektijden ook reizigersorganisaties als de NVVE, De Einder en Voltooid Leven te betrekken.

De politiek volgt wel.

Ton Koster, 's-Hertogenbosch

undefined

Meer over