Kool & duif & heimwee

Koken zoals moeder doet niemand meer, stond in deze krant. In een bericht over ontwikkelingen in de maaltijdhandel. We eten supermarktmaaltijden uit een bakje uit de magnetron....

Dat lui & rijk warm eten laat bezorgen is niet zo gek, maar wie het zelf gaat ophalen, kan het net zo goed meteen opeten. Wonen in de winkel. Dat is nog eens tijdwinst. Kruideniers denken wel aan die mogelijkheid en experimenteren met magnetrons, maar het wil nog niet zo. In grote en kleine steden is het veel makkelijker om wat bij een allochtoon te gaan eten. Er zijn ongelooflijk goede koks in alle kleuren, die voor verbazend weinig geld de beste maaltijdjes bereiden. Slechte zijn er ook, maar die boycotten we wel failliet.

Volkskeuken zou graag in een oud Hollands specialiteiteneethuis een bakje rode kool met rijst eten zoals een moeder die ooit kookte. Het recept is zoek. Het was gebakken rijst met gebakken rode kool en met gebakken uien en met rozijnen. Wat kon moeder dat goed maken. Maar hoe? Experimenten leveren tot nu toe niet het resultaat op dat lijkt op wat zo lekker was. Wie een adresje weet of de bereidingswijze: schrijf of mail.

We maakten ook een koolschotel met witte kool. Vaak wordt witte kool voorgesneden en in een plastic zak gedaan. Of het verschil na bereiding nog goed te proeven is, durven we niet met zekerheid te beweren, wel weten we dat kool vers van het veld rauw beter smaakt dan rauwe gesneden kool uit de supermarkt.

Wel wat rozijnen in lauw water. Stoof een tamme of wilde duif in zout water of bouillon. Snijd witte kool in dunne slierten. Doe ze enkele minuten in kokend zout water. Snijd wat spek zo klein mogelijk. Snipper een ui. Pluk de gare duif uiteen en snijd het vlees zo klein mogelijk. Bak in olie in een grote pan de uisnippers kort, voeg dan het spek toe en de gewelde rozijnen, dan de slierten kool en ten slotte de duif in duizend stukjes. Roeren en bakken. Artistiek serveren in een gaar koolblad. Of op een Libanese pannenkoek. Of samen met aardappelpuree.

Meer over