Kok II

DE OREN vielen van mijn hoofd, maar ik hoorde het hem werkelijk zeggen: Schuyer zal in de Eerste Kamer tegen Twentestad stemmen omdat Peper Utrecht niet aan D66 gunde....

Volgens mij is het in jaren niet meer zo gezellig geweest op het Binnenhof.

'Ik had mevrouw Brouwer en de heer Kohnstamm samen op de voordracht gezet', zei de sociaal-liberale Staal, die in z'n vrije tijd commissaris van de koningin in Utrecht is.

'Dat liegt ie', zei Melkert.

'Schaamteloze machtspolitiek', zei de vice-fractievoorzitter van D66 over de Partij van de Arbeid.

'Een jengelend kind', zei Thijs Wöltgens (PvdA) over D66.

Terwijl tot vrijdag de stemming in het kabinet, inclusief de persoonlijke verhoudingen, opperbest was geweest. Binnen de coalitie werd er misschien weleens gekibbeld, maar in de ministerraad hoefde Klaas de Vries maar aan een bon mot te beginnen, of Rogier van Boxtel zat al te schateren, en dan was de hele vergadering meteen ontspannen. Ze wisten het zelf: sterker dan ooit waren ze uit dat kleine referendumongelukje gekomen, en zeker nu Apotheker weg was (die altijd ging pruilen als Van Aartsen plagerig knor-knor deed in zijn richting), konden ze de hele wereld aan.

Had Peper het dan niet wat tactischer kunnen aanpakken met die benoeming?

Ja, daar vraag je wat. Maar zulke dingen moet je volgens mij nou juist niet van Peper vragen.

De vertrouwenscommissie had mevrouw Brouwer nou eenmaal op nummer 1 gezet ('Nietes!' 'Welles!') - dus hij dacht dat het een hamerstuk was, en toen de anders altijd zo goedlachse Van Boxtel begon te jengelen, verloor hij zijn zelfbeheersing, en wierp zijn portefeuille op tafel.

'Wat ligt daar nou ineens?', vroeg Kok, die begreep dat hij de regie in handen moest nemen - maar de poppen waren al aan het dansen. Rogier de zaal uit, Els er achteraan, Laurens-Jan nog even aarzelen maar tenslotte ook mee - en gedrieën zaten even later witheet met Thom de Graaf aan tafel.

Die begreep - strateeg tot in z'n vezels - dat de pers moest worden ingelicht.

'De Telegraaf maar doen?', stelde Brinkhorst voor, want die had weleens gehoord dat daar veel lezers zaten.

'Én De Telegraaf, én het Algemeen Dagblad, én de Volkskrant, én Trouw, én het Parool, én NRC, én alle regionale kranten, én de Radionieuwsdienst, én Teletekst', zei Thom gedecideerd. 'Dit wordt een mega-rel.'

Terug in de Trêves-zaal zagen de drie bewindslieden dat de portefeuille nog steeds op de vergadertafel lag.

'We hoeven toch niet wéér ons ontslag aan te bieden?', fluisterde Brinkhorst mevrouw Borst in het oor.

Ze haalde onzeker haar schouders op: dat waren ze vergeten aan Thom te vragen.

'Iedereen akkoord?', keek de regisseur zijn teruggekeerde acteurs aan. 'Iedereen voor mevrouw Brouwer? Eenmaal, andermaal . . .'

En met de voorzittershamer schoof hij de porteuille terug naar Peper, die 'm zwijgend weer in z'n binnenzak stak.

'Kennen jullie die van Dutroux en het dioxine-ei?', probeerde Zalm het ijs te breken. 'Hij krijgt dat ei, klopt op z'n celdeur, vraagt aan de cipier of die er een glaasje Coca Cola bij kan brengen . . .'

Maar niemand reageerde.

Mevrouw Borst bladerde stug door haar papieren. Van Boxtel had de drensblik van Richard Krajicek die zojuist is verslagen door een onbekende Zwitser, en Brinkhorst mompelde met een zo boos mogelijk gezicht dat hij dit geen moment vond voor Belgenmoppen.

'De varkens dan maar?', heropende Kok de beraadslagingen.

Meer over