Klereklojo's

En zo leer je dus langzaam bij: ook aan de aftiteling van de hilarische en veelbesproken slotaflevering van Koefnoen lukte het mij niet af te lezen wie de rollen van CDA'ers Ad Koppejan en Kathleen Ferrier speelden. Het waren respectievelijk Frans van Deursen en Jeremy Baker, bleek maandagavond in De wereld draait door, waar het gezelschap nog even mocht nagenieten van alle lof op de geslaagde aflevering.

Daar werd ook de vraag beantwoord waarom de reeks al na acht afleveringen aan het einde is: Owen Schumacher en Paul Groot waren 'gaar' na de vijf maanden die de voorbereidingen van acht afleveringen schijnen te vergen. Je vraagt je af hoe Kopspijkers en Koot en Bie zo lang konden bestaan.

Meer satire was er maandag op Canvas, met het wekelijkse Zonde van de zendtijd. De serie, gemaakt door Henk Rijckaert en Bert Gabriëls, wordt vanaf december ook in Nederland uitgezonden, door de NCRV. Fragmenten doken met enige regelmaat op in het DWDD-onderdeel 'De TV draait door'.

Het aardige van Zonde van de zendtijd is de kritiek op de wondere wereld van de media, televisie voorop, en de eigenaardige zeden en gewoontes daar. Dat leidt vaak tot absurdistische scènes, met dank aan de verborgen camera.

Reporter doet een 'voxpopje' op een druk station: 'Excuseer, maar zou u mij een interview willen weigeren?' De gehaaste vrouw: 'Sorry, geen tijd'.

'Dankuwel.'

Maandag fileerde het duo onder meer de 'te saaie' opsporingsberichten op televisie. Het alternatief lag al klaar: een oproep in de vorm van een wervelende spelshow inclusief opgewonden schreeuwende presentator.

En, als parodie op de stylinggoeroes Trinny en Susannah, bedachten Rijckaert en Gabriëls de Klereklojo's: een stijlgoeroe hielp in een kledingwinkel kinderen aan gepaste mode, terwijl de nietsvermoedende ouders toekeken. Jongens van tien kregen panty's en rokjes aangemeten. Ze moesten out of the box leren denken: 'Broeken zijn de nieuwe sjaals. T-shirts zijn de nieuwe mutsen. Jassen zijn de nieuwe schoenen.' Een jongen eindigde met een vergiet op zijn hoofd.

Het was helaas niet zo hilarisch als de oude aflevering met 'Kidicoke', waarin de presentatoren in een winkelcentrum kinderen aanzetten tot snuiven van wit poeder, tot verbijstering van hun ouders.

Of zoals, twee weken geleden, de presentatie van het modernistische uitvaartbedrijf 'Funevaria' op een ouderenbeurs. Bezoekers zagen hoe ze opa na diens overlijden konden laten vermalen tot 'composthumus', oftewel gecomposteerde potgrond. Ook opzetten was een optie. En voor grote families was er de mogelijkheid tot inblikken, waarna elke nabestaande een blikje overblijfsel mee naar huis kreeg. Foto van oom Frans op de voorkant, achterop een fraaie tekst: 'Lieve nonkel Frans, we zullen je herinneren tot onze laatste snik. Geen herinnering blijft zo vers, als een stukje van jezelf in blik.'

Kortom: bij vlagen hilarisch, door de verbijsterde blikken van de 'slachtoffers'.

Toch zal Zonde van de zendtijd het op de Nederlandse televisie nog moeilijk kunnen krijgen: lang niet alle satire is grensoverschrijdend. De persiflage van maandag op enkele nummers van Clouseau zal veel Nederlanders zijn ontgaan. Zoals de briljante Koefnoen van zaterdag vermoedelijk maar door weinig Vlamingen op waarde zal zijn geschat. Het zou bijna zonde van de zendtijd zijn.

undefined

Meer over