Klein leed

In vier kolommen wordt op de voorpagina (de Volkskrant, 24 maart) melding gemaakt van een trein die bij Abcoude in de weilanden tot stilstand kwam na een kabelbreuk, 'live' alsof het een wereldbrand betreft....

Ik reis twaalf en een half jaar op een vast traject met de NS. Kabelbreuken, seinstoringen, bevroren wissels, stroomstoringen, treindeuren die niet sluiten dan wel openen, spoorbomen die niet dicht willen, stakingen, weekendwerkzaamheden aan het spoor die helaas zijn uitgelopen, machinisten op wie gewacht moet worden, sporen die allemaal bezet zijn waardoor de trein het eindstation niet kan binnenrijden, zelfmoordenaars. En, inderdaad, altijd een chronisch gebrek aan informatie, nog niet eens een handvol bussen voor duizenden gestrande reizigers, uren wachten op perrons waar na zeven uur geen kop koffie meer te krijgen is en banken zeldzame objecten zijn.

Ondanks begrip voor overmachtsituaties is de ergernis elke keer weer groot: zowel over de krakkemikkige manier waarop de NS met dit soort calamiteiten omgaat als over de hysterie die uitbreekt onder reizigers alsof ze slachtoffer van een natuurramp zijn. Een kabelbreuk voorpaginanieuws in vier kolommen omdat er toevallig ook een verslaggever de dupe was? Laat klein leed alsjeblieft klein leed blijven.

HILVERSUM Lidy Peters

Meer over