Kledingstukken

REMCO CAMPERT

Zijn kledingstukken voorwerpen? Ik heb eens een column geschreven over sokken. 'Ik vond de wasmachine met mijn sokken. (...). Even later staat de wasmachine bedrijvig te ruisen, te snorren en te bonken. Achter het raampje zie ik de sokken uitgelaten door de trommel zwieren. Kermis!'

De animist in mij schonk de sokken een eigen leven. Dicht op je huid gedragen kleding kan bezield zijn. Niet voor niets bestaat er zoiets als lievelingskledij. Zo heb ik een paar schoenen dat ik graag draag. Het zijn doodgewone schoenen, niets bijzonders aan, maar mijn voeten voelen zich er lekker bij. De schoenen luisteren naar mijn voeten. Dat maakt ze tot meer dan een voorwerp. Een jas aan een kapstok is een voorwerp dat aan een voorwerp hangt. Als ik hem aantrek en de deur uitga, wordt hij een kameraad die samen met mij op avontuur gaat.

'poëzie te schrijven

die als een jas met je meegaat

(...)

door jou, omhulsel,

ondervind ik het leven

aan den lijve'

Die jas was een regenjas, waarmee ik heel wat heb meegemaakt. In 1997 publiceerde ik (nou ja, mijn uitgever) de bundel Ode aan mijn jas, waarin opgenomen een gelijknamige cyclus. In een van de gedichten somde ik op waar jas en ik allemaal geweest waren. Het gedicht heeft als slotregels:

'in Parijs speelde je een filmrol

in Jakarta werd je begeerd

door het meisje met de smalle polsen

en straks mag je mee naar de opening

morgen naar de stomerij

ik doe mijn best voor je'

De jas had zijn plicht gedaan; het werd tijd voor een nieuwe. Ik nam afscheid van hem en schonk hem aan het Letterkundig Museum, waar hij, met onder andere de schrijfmachine van Simon Vestdijk, eindelijk een voorwerp werd, dat op aanvraag bezichtigd kan worden.

Rondscharrelend in mijn gedichten, diep ik meer kledingstukken op. Een japon en een badpak, beide geheel uit de mode. Ze kunnen mee met de voddenboer. Verder vind ik een uniform, korte rokken, een matrozenpakje, een broek, een hoge hoed en een hoedje van papier, een pak van vooroorlogse snit en veelsoortig schoeisel. Sneeuwschoenen, klompen, pumps en een heel stel rechterschoenen.

'Een schoen aan het strand van Santa Barbara

jaren later de vondst van een andere bij Bardolino

aan de oever van het Gardameer

en nog later van wel drie op een dag

op verschillende paden

nabij Pouca da Beira.

Tot veel wijze gedachten gaf dit

anders dan ik hoopte

geen aanleiding.

Het waren rechterschoenen.'

Het ziet ernaar uit dat ik de rest van mijn leven zal besteden aan het zoeken naar eenzame linkerschoenen op verre, onverwachte plekken, zodat ik het voor mijn dood nog meemaak dat alles bij elkaar hoort. Overigens schreef ik dit op mijn sokken.

In 1997 werd de modekoning Gianni Versace in Miami vermoord.

undefined

Meer over