Klaproos weigeren is al snel hoogverraad

PATRICK VAN IJZENDOORN

Het poppy season, de tijd van het jaar waarin de Britten met het dragen van een klaproos de gevallenen uit de Eerste Wereldoorlog herdenken, is een lastige periode voor de page 3-girl in The Sun. Waar moeten Chloe uit Leeds, Amii uit Solihull en Poppy uit Somerset dit herdenkingssymbool opspelden? Een probleem, want wie aan de vooravond van Remembrance Day zonder poppy in de krant staat of op de televisie verschijnt, valt niet alleen op, maar is tegenwoordig ook een halve landverrader.

De term 'opspelden' is trouwens wat sterk uitgedrukt. Vroeger ja, toen glibberde je over de met natte kastanjebladeren bedekte stoep in de richting van twee oorlogsveteranen die tegen betaling van een pond een klaproos met een speld aan je jas of trui bevestigden. Deze praktijk is vanwege de angst voor speldenprikken en daaropvolgende schadeclaims tegen de Royal British Legion voorbij. Nu krijg je een plastic doe-het-zelf-klaproos aan een takje in je handen gedrukt. Met een authentiek groen blaadje. Het rood wordt met het jaar minder donker.

Naar schatting lopen twee van de vijf Britten met een poppy rond. Op de televisie ligt het percentage echter op 99,99 procent. Voetballers, weermannen, studiogasten, zangers ('Poppy Idols')... Iedereen toont openlijk zijn of haar respect. Het satirische blad Private Eye maakte de doorgeslagen traditie belachelijk in een nepartikel met de kop 'Why aren't these BBC stars wearing poppies?' Daaronder stond een foto van twee poppyloze ijsberen uit David Attenboroughs Frozen Planet.

De geparodieerde krant is The Daily Mail. Wie geen poppydraagt, krijgt te maken met de toorn van dit veelgelezen, patriottistische dagblad met haar twijfelachtige oorlogsverleden. Deze eer is jaarlijks weggelegd voor Jon Snow, de presentator van het Channel 4-nieuws en de 0,01 procent die november poppyloos probeert te overleven. Hij weigert naar eigen zeggen te bezwijken voor 'poppy fascism', het onder druk tonen van emoties of sentimenten. De klaproos zou wel mooi bij de rode sokken passen die hij pleegt te dragen

Dit jaar had Snow het geluk dat zich een andere volksvijand aandiende: de FIFA, die het de Engelse spelers had verboden om poppy's op hun shirts te laten naaien voor de interland tegen Spanje. Na een interventie van prins William - die zoals het een aristocraat betaamt een poppy zónder groen blaadje draagt - kwam het tot een compromis. De spelers mochten een poppy op de rouwband dragen. Een dag later werd een radicale islamgroepering verboden. Pleidooien om homo's van het dak te gooien zijn tot daar aan toe, maar het verbranden van poppy's was een stap te ver.

Snow drukt het wat onhandig uit, maar zijn verzet tegen het dwangmatige karakter is verfrissend. Poppymanie is, net als het groeiende aantal witte-fietsmonumenten voor overleden fietsers langs drukke Londense kruispunten, een nieuwe uiting van openbaar rouwen. Dit fenomeen dat begon na de dood van prinses Diana, toen iedereen die niet in het openbaar zijn verdriet toonde als een ketter werd beschouwd. Vroeger hadden de Engelsen voor dit soort modieus gedrag een mooie term: poppycock. Oftewel, nonsens.

undefined

Meer over