Kinderfilmboost

Olivier Tuinier draait als dj O.Boogie tegenwoordig platen in het Amsterdamse nachtleven. Begin jaren negentig stond hij na zijn memorabele vertolking van Mees in Het zakmes in één klap op de kaart als veelbelovend kindacteur, maar film was niet zijn roeping, realiseerde hij zich al snel. Te hoge verwachtingen, gepest op school, dus na een handjevol rollen (De kleine blonde dood, De tasjesdief) gaf hij er de brui aan. Als O.Boogie zal hij niet graag worden herinnert aan zijn jonge acteercarrière, al is er één vraag die hem waarschijnlijk altijd blijft achtervolgen: wat zou er van Tuiniers acteercarrière zijn geworden als hij was blijven acteren?

Een even zinloze als intrigerende gedachte, juist omdat deze film twintig jaar na verschijning nog altijd even sterk is. In deze tweede bioscoopfilm van Ben Sombogaart (Mijn vader woont in Rio) gaf Tuinier bijna hoogstpersoonlijk de Nederlandse kinderfilm een reusachtige boost. Prachtig speelt hij de 6-jarige knul die het zakmes van zijn vriendje Tim per ongeluk mee naar huis neemt, terwijl Tim op dat moment met zijn ouders verhuist naar het verre Flevoland. Zijn moeder is te druk met haar zangcarrière, zijn vader te druk met de carrière van zijn moeder, dus gaat Mees zelf op pad om Tim zijn zakmes terug te brengen. Zijn spel en Sombogaarts regie trokken zelfs internationale aandacht. Na een Cinekid Award en een Gouden Kalf tijdens het Nederlands filmfestival won Het zakmes in 1993 een prestigieuze Emmy Award. Vanaf december draait overigens Sombogaarts Terlouw-verfilming Koning van Katoren in de bioscopen.

'Ik heb die films nooit meer gezien. Laatst zapte ik op tv per ongeluk langs De kleine blonde dood. Ik schrok me dood.'

Olivier Tuinier, tegenwoordig dj, vertelde een aantal jaren geleden in een interview met Het Parool dat hij zelden nog terugdenkt aan zijn kortstondige acteercarrière.

Het zakmes (Ben Sombogaart, 1992)

Nederland 3, 9.00-10.25 uur.

Swordfish

(Dominic Sena, 2001) Na de aanslagen van 11 september 2001 verdween Swordfish uit de Britse bioscopen. De film, met een vette knipoog balancerend tussen actie en komedie, over de jacht op een stel terroristen, vol explosies en bloedfonteinen, werd niet langer kies geacht. In Nederland ging Swordfish echter op de voorgenomen datum in première: 13 september 2001. 'Gewoon een lekkere actiefilm voor jongeren die even hun verstand op nul willen zetten', vond de distributeur.

Toch heeft de film achteraf gezien een bijsmaak. Na 11/9 kelderde de amusementswaarde van terroristische aanslagen, en in die zin is Swordfish de laatste vertegenwoordiger van een zorgeloos tijdperk, waarin je voor spectaculaire ontploffingen naar de bioscoop moest.

Goed is Swordfish overigens niet, vermakelijk wel. Een schmierende John Travolta (in de openingsscène foetert hij op alle baggerfilms uit Hollywood), virtuoos gedraaide actiescènes (de scène die volgt op Travolta's monoloog moest het bullit time-spektakel van The Matrix overtreffen) en Halle Berry die destijd overal hoognodig uit de kleren moest (zie ook Monster's Ball uit hetzelfde jaar) maken dit tot uiterst genietbare pulp.

Veronica, 20.30-22.25 uur.

Le cri du hibou

(Claude Chabrol, 1987) De gescheiden Robert Forestier (Christophe Malavoy) heeft Parijs verruild voor het rustigere Vichy, waar hij werkt als tekenaar. Maar veel rust is hem niet gegund. Hij raakt geobsedeerd door de jonge Juliette Voland (Mathilda May), die weliswaar verloofd is, maar niet gelukkig. Wanneer hij eindelijk de moed vindt haar aan te spreken, bloeit er snel iets moois. Maar zowel de ex van Robert als de verloofde van Juliette laat zich niet onbetuigd. Bij de Franse veelfilmer Claude Chabrol kan dat maar één ding betekenen: moord, doodslag en spanning.

TV5, 0.00-1.45 uur.

undefined

Meer over