Kim van Kooten debuteert 'met grote blijdschap'

Er kleeft bezwaar aan Met Grote Blijdschap, de toneelbewerking van de gelijknamige film van Lodewijk Crijns en Kim van Kooten....

Iets van de suspense verdwijnt als je weet welk familiegeheim boven water komt en wat dat doet met de levens van de twee broers en hun vrouwen. Je doorziet het gedrag direct in plaats van het genot van een reconstructie achterafMaar ook zonder kennis van het Gouden Kalf winnende scenario, heb je tijdens de voorstelling snel door welke bochten het drama maakt om steeds dichter bij de waarheid te komen.

Kim van Kooten leidt de toeschouwer in haar toneelbewerking een doorzichtige fuik binnen. Radicaal heeft ze het filmscenario teruggebracht tot de meest essenti dialogen.

De verschillende locaties van het yuppenhuis van de geslaagde broer Luc tot alle hoeken van de regenachtige Ardennen zijn teruggebracht tot : het rommelige erf (zomers dit keer) van het huis van de zonderlinge Ad en zijn autonome vriendin Els in de buurt van La Roche.

Als opmaat zien we Luc nog even bellen vanuit zijn luie stoel met de buik van zijn hoogzwangere vriendin Mieke op knuffelhoogte maar vijf minuten later staan ze al vol verbazing bij de afgedankte huisraad in de tuin van de vijftien jaar geleden zo plotseling verdwenen broer Ad.

Wat in de film met lange lensen van een afstand werd geobserveerd, is nu als close up dichtbij gehaald.

Dat heeft zijn voordelen. Door de concentratie op de dialogen besef je direct waarom ze reageren zoals ze reageren. Je herkent het jaloerse gedrag van de jonge Mieke die snel zwanger is geraakt van de oudere Luc maar bang is voor de eerdere liefdes (en wie weet wat nog meer). Je snapt waarom Luc het een gospe vindt om bloemen mee te nemen als je bij je dood gewaande broer onaangekondigd binnenvalt.

Je doorziet de dubbele agenda van de slonzig ogende maar o zo alerte intrigante Els. En je voelt hoe Ad zich met zijn volle lijf heeft neergelegd bij de wijze waarop Els hem aan de wereld onttrokken heeft. Beiden betaalden hun prijs aan koning Alcohol.

Deze herkenning maakt het toneelstuk menselijker dan de zwartgallige film. En humoritischer.

Want bewerkster Van Kooten, op dit moment zelf zwanger, liet op de juiste momenten ruimte voor een rake grap. In haar kordate bewerking stelt ze de dilemma's rond verantwoordelijkheid, liefde en ouderschap op scherp in een extreme maar ook invoelbare situatie.

Dat je meeleeft komt ook door het naturelle spel van de vier (en naar het slot vijf) acteurs. Dries Smits is als Luc oprecht in zijn verwarring, al staat hij nog onwennigin zijn finale ommekeer. Oda Spelbos maakt van Mieke een zwangere spontane troel die het drama te laat door heeft.

Tom Jansen is als Ad een brok aardse verbetenheid, met zijn versleten trainingsbroek tot halverwege zijn dikke buik. En Renee Fokker maakt net als Renee Soutendijk in de film een hoogtepunt van de dankbare rol van dubbelzinnige Els.

Regisseur Porgy Franssen laat hen mooi werk doen in het sobere maar suggestieve decor met alleen een droge tricky xylofoonriedel tijdens de black outs.

Het middenstuk kan wat sneller, de twee laatste scs mogen geschrapt, maar verder mag het theater 'met grote blijdschap' dit toneeldebuut van de getalenteerde Van Kooten ontvangen.

Meer over