Kijken naar Arles met de ogen van Van Gogh

Vincent Van Goghs Veld met bloemen vlakbij Arles. Geschilderd in 1888. Beeld AFP
Vincent Van Goghs Veld met bloemen vlakbij Arles. Geschilderd in 1888.Beeld AFP

Tarascon, 25 juli 1986

Tijd genoeg om nog een keer de cours Jean Jaurès op te lopen, waar ik een boekenmarkt heb gezien. Fout natuurlijk, want ik zie mooie uitgaven, die ik vanwege hun gewicht moet laten liggen. De spijt in het hart weegt niks, knaagt alleen.

Het is maar 12 minuten sporen naar Tarascon. Als we er het station uitstappen, 'overvalt ons', zoals het in menig werk van bellettrie heet, 'een gevoel van grote verlatenheid'. Er is te veel ruimte, alsof hier een oud stadscentrum is weggebombardeerd. In de verte een enkel oud gebouw, eenzaam uit het lood hangend.

'Het oude centrum is natuurlijk een eind van het station', opper ik, maar de gewaarwording hier op de verkeerde plek te zijn beland, wil ons niet verlaten. We lopen een veel te brede, negentiende-eeuwse straat af, net zo lang tot we een café gevonden hebben waar te lunchen valt. Kraak noch smaak, dit gat. Boeken en kaarten maar weer op tafel. Waarheen? De bus naar Les Beaux (waarover we veel goeds, etc.)?

'Naar Arles moeten we toch ook 'ns een keer', zeg ik. 'Waarom niet meteen ernaartoe?'

Om 9 over drieën stappen we opnieuw op de trein richting Nice. Het is maar 11 minuten sporen naar Arles. Bij nadering van de stad probeer ik de omgeving te zien met de ogen van Van Gogh, tot ik me herinner dat er bij zijn aankomst, in het voorjaar, een dun laagje sneeuw over alles lag.

A.F.Th. van der Heijden (1951). Ingekort fragment uit Hier viel Van Gogh flauw - Frans dagboek. Querido, 2004.

Meer over