Kijken en bekeken worden in afstandelijk relatiestuk

***Closer..

Karin Veraart

UTRECHT Alice is een mooi, jong meisje met een duister verleden. Anna is een getalenteerd fotografe. Larry een geslaagd dermatoloog. En Danny een journalist, gespecialiseerd in necrologieën. Vier aantrekkelijke personages die nogal wat bij elkaar losmaken in Closer , een succesvol toneelstuk van de Britse schrijver Patrick Marber dat in 2004 werd verfilmd met onder meer Julia Roberts en Jude Law.

Liefde, bedrog en jaloezie zijn steekwoorden in dit stuk, naast, zoals regisseuse Paula Bangels schrijft in een toelichting op haar enscenering bij De Paardenkathedraal: ‘kijken en bekeken worden. Raken en geraakt worden’. Niet voor niets hebben ze hier allemaal iets met ‘het lichaam’; ook Alice, de kleine stripteasedanseres.

Alice wordt verliefd op Danny, die een obsessie opvat voor Anna, die op haar beurt wel wat voor Danny voelt, maar toch trouwt met Larry. Hetgeen haar er niet van weerhoudt om een affaire aan te knopen met Danny, hetgeen een heleboel overhoop haalt. Ook Larry en Alice krijgen dan iets, maar ten slotte blijft iedereen alleen over.

Een misschien niet al te origineel, maar toch ook wel lekker gegeven, op z’n best goed voor een fijn avondje theater met romantiek en herkenbaar hartzeer. Bij Bangels ziet het er om te beginnen mooi uit: in het strakke, heldere decor – een galerie, atelier, hippe woonloft of desolate striptease-tent, het zit er allemaal in – draaien de personages in een vlotte mise-en-scène om elkaar heen in een verleidelijke liefdesdans.

Hoe ze er ook naar snakken, het lukt hen evenwel niet elkaar nader te komen. Daarin zit hun tragiek. Ze raken elkaar aan, kort en soms langer, maar uiteindelijk blijven ze vreemdelingen, geïsoleerd in hun eigen universum. Anna (Katrien de Becker), de intrigerende fotografe, kan geen wezenlijke keuze maken, Alice (Eva van de Wijdeven) trekt zich na enige tijd weer terug in een anoniem bestaan, dokter Larry (Mike Libanon) blijft in zekere verwarring achter en Danny (David Cantens) ziet geen kans ook maar een van z’n dromen te verwezenlijken.

Dat zou pijnlijk en bitter kunnen zijn, maar probleem bij deze voorstelling is dat deze vier mensen ons eigenlijk ook nauwelijks weten te raken. Met het enigszins afstandelijke spel blijven de emoties aan de oppervlakte en kruipen de personages geen moment onder je huid. En dat is wel jammer. Ze blijven, ook voor ons, vreemdelingen.

Karin Veraart

Meer over