Keuris / Brahms **

Dirigent Jérémie Rhorer maakt verwachting niet waar.

Opeens duiken ze overal op, Franse twintigers en dertigers die een sleutelpositie kapen als dirigent. Neem Ludovic Morlot, die de Brusselse Muntopera dit jaar kon verlossen van een chefdirigentloze periode. En frappant is het geval van Lionel Bringuier. Deze knaap is pas 26, maar bij het Tonhalle-Orchester in Zürich treedt hij vanaf 2014 in de voetsporen van de gereputeerde maestro's Eschenbach en Zinman.

Ook de Vrijdag van Vredenburg heeft de Franse goudader aangeboord, bleek dit weekeinde uit het Nederlandse debuut van Jérémie Rhorer (39). Hij liet zich kneden in de Franse barokschool en bereist tegenwoordig de wereld als redelijk briljante Mozartman.

Verrassend daarom dat hij in Utrecht werd gekoppeld aan Arcade, de flonkerende zwanezang van de in 1996 overleden componist Tristan Keuris. Dat Rhorer zelf componeert, maakt de keuze al begrijpelijker. Tel erbij op dat aspecten van de Keurisklank gelden als typisch Frans - de briljante schittering, het gevoel voor kleur - en een sensatie hangt in de lucht.

Het werd een domper. Bij het Radio Filharmonisch Orkest (RFO) ontpopte Rhorer zich als een dirigent van het sierlijk zwiepende stokje. Vanuit de zaal oogden zijn arabesken best leuk, maar de RFO-musici leken vooral te zoeken naar vastigheid. Bovendien had Rhorer weinig oor voor de bruisende onderstroom van Keuris' noten.

Op Stravinsky ontvouwde hij evenmin veel visie. Dat was vooral jammer voor Joris van Rijn, de concertmeester van het RFO die met zijn licht gebronsde, transparante toon knap soleerde in Stravinsky's Vioolconcert. Helaas moest hij het stellen met een dirigent aan wie de ritmische plaagstoten en slinkse orkestmengingen van Stravinsky niet waren besteed.

In de Eerste symfonie van Brahms naderde Rhorer het dichtst aan zijn 18de-eeuwse territorium. Door de openingsmaten schemerde een kwaliteit die de hele avond ontbrak: een glimp inspiratie, de belofte van een verhaal. Maar het verkruimelde waar je bij zat. Óf Jérémie Rhorer had z'n dag niet. Óf er wacht een taak voor iemand die hem vertelt dat het geen schande is om vooral als Mozartdirigent te gloriëren.

undefined

Meer over