Kerstprent

Ik weet wat Opland vandaag zou hebben getekend als hij nog had geleefd...

Jan Blokker

Sneeuw natuurlijk. Daken, stallantarens, boomtakken, koetsen, schoorstenen, en de baard van een nachtwaker: overal sneeuw.

Door een verlicht venster zien we een warme huiskamer met in het midden een met spijzen en dranken weldadig gevulde tafel waaraan Aart Jan de Geus, Rita Verdonk en Thom de Graaf zich zitten vol te schransen. Balkenende is even naar het harmonium gelopen om Ere zij God te spelen, en uit de keuken komen Van Aartsen en Hirsi Ali met nieuwe dampende borden wild en gevogelte voor de onverzadigbare christenliberale gasten.

'Weg met Allah', roept Ayaan vrolijk. En Jozias lacht: 'Dat kinderwetje van Van Houten moesten we ook maar 's schrappen!'

Buiten kijkt een allochtoons meisje toe. Ze is al bijna helemaal ondergesneeuwd. En alvorens van de kou te sterven heeft ze nog net haar laatste zwavelstokje aangestreken, om haar handjes aan te warmen.

Ja, zielig, zult u zeggen. Maar wat had zo'n ama hier in de kou verder ook te zoeken als ze toch al was uitgeprocedeerd, en het in haar eigen land altijd een stuk behaaglijker was?

'Het kan niet zo zijn', had de minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie dus ook kordaat gezegd, 'dat in een rechtsstaat gemeenten zich zouden kunnen onttrekken aan wet-en regelgeving die in overleg met het parlement op democratische wijze tot stand is gebracht.'

Weliswaar leek ze zich, vlak voor de komst des Heren, nog even te hebben laten vermurwen door de sociaalgevoelige praatjes van drie of vier sentimentele Kamerleden, maar ach. Asielzoekers met kinderen mochten nog een paar weken onder haar humanitaire regime vallen, maar dan was het ook afgelopen. In januari was haar 'actief uitzettingsbeleid' klaar, en dan moest ze de eerste burgemeester nog tegenkomen die zich durfde te verzetten.

Want het tij is gekeerd.

Zoals altijd bij Nederlanders – een hysterisch volk, zoals bekend – keert zo'n tij dan ook meteen stormachtig.

Dat zag je dertig, veertig jaar geleden al. Iedereen gehoorzaam, iedereen met twee woorden spreken, iedereen een achterlichtje op z'n fiets – en van de ene dag op de andere eisen kleuters, scholieren en studenten inspraak op alle niveaus en voor alle geledingen, en vóór iemand het goed in de gaten heeft is van laag tot hoog het hele onderwijs om zeep geholpen.

Als we dan eenmaal in beweging komen, komen we snel en radicaal.

Hoe kort heeft het helemaal geduurd vóór de zachte sector z'n dictatuur had gevestigd, en heel het land als het ware genetisch met een diploma van de sociale academie op zak liep?

En nu hetzelfde, maar dan de andere kant op.

Overal zie je neoconservatieven victorie kraaien. Bij de VVD is de macht overgenomen door schreeuwlelijken in vergelijking waarmee de Veronica-liberalen van onder Nijpels belezen intellectuelen waren. Overal kom je mensen tegen die aan Paars terugdenken alsof ze er voor hebben moeten onderduiken.

De bewindspersoon van Sociale Zaken en Werkgelegenheid droomt van een 60-urige werkweek. Wie wordt ontslagen had maar beter z'n best moeten doen. De minister van VROM wil het hele Groene Hart volbouwen. Behalve onder de Waddenzee en de Biesbos willen ze nou ook nog onder het Tjeukemeer naar gas gaan boren. En in Amsterdam krijg je inderdaad een boete als je door oranje fietst.

Zoals gezegd: snel en radicaal. Haast net als in het oude Egypte waar ze voor de nieuwe farao niet alleen een eigen tempel bouwden, maar de tempel van de vorige ook meteen met de grond gelijk maakten.

Maar de prent die Opland voor vandaag in deze krant zou hebben getekend nemen ze ons niet meer af.

Meer over