Kenji Gorré en de heilige drie-eenheid

Op de dag dat Ajax in stadion San Siro tegen AC Milan speelt is Mats jarig. Type-Wouters, Mats, maar veel vredelievender, hoewel hij zijn zus zo nu en dan een enorme beuk verkoopt, zoals Wouters indertijd deed in het duel met Gascoigne op Wembley....

Ik hoop dat hij voetballer word, waarbij ik het woord voetballer ruim definieer. Een jaar of dertig in het amateurvoetbal mag ook. Wel graag een goede lange pass en enkele verfijnde passeerbewegingen. Koppen hoeft niet.

Niets hoeft eigenlijk, maar als je die woorden uitspreekt, is er altijd iemand in de buurt die pesterig zegt dat hij dan wel op hockey zal gaan, of op ballet, en dat is natuurlijk ook niet de bedoeling.

De vader, de zoon en voetbal is een heilige drie-eenheid. Twee collega's, een uit Leiden en een uit Winschoten, vertelden me onlangs trots dat hun zoontjes de hele dag voetballen, terwijl ze net kunnen lopen. Ter verontschuldiging zeiden ze erbij dat zij daar part noch deel aan hebben. Ja ja, en maar ballen kopen.

Alle vaders hopen hetzelfde, behalve vaders die niet van voetbal houden, maar die ken ik niet. Een vriend overweegt zijn twee zoons als lid aan te melden bij Haarlem, omdat de begeleiding bij de amateurclub volgens hem tekortschiet. (Meteen doen.)

Een andere vriend hees zijn zoontje deze week in een Barcelona-shirt en trok hem blauwe voetbalschoenen aan. Het leek heel wat, maar zijn traptechniek laat nog enigszins te wensen over; zacht uitgedrukt, want wie ben ik om de loopbaan van een vijfjarige in de kiem te smoren.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Een collega van Trouw koopt overal ter wereld voetbalshirtjes voor zijn zoontje, het liefst van (nog) onbekende sterren.

(Lezers in Alkmaar: het joch in het Galatasaray-shirt met de naam Hasan Sas op de rug is niet Hasan Sas zelf, maar de zoon van de voetbalverslaggever van Trouw.)

Onze tuin is bezaaid met ballen in alle soorten en maten; tennisballen, een Kabouter Plop-bal, een zwart-witte, twee rode, een met de logo's van alle deelnemers aan het vorige WK en een met een afbeelding van Bert en Ernie. Ze liggen daar maar te liggen, die ballen, verstild op het gras of tussen de varens.

Soms pakt hij een bal op en zegt hij bal. Vaker, de hele dag eigenlijk, zegt hij auto. Hij wordt woensdag twee jaar. Over zes jaar kan hij een contract bij Manchester United tekenen. Dat is een vreemde gedachte.

De Telegraaf meldde deze week op de voorpagina dat Kenji Gorré een 'krabbel' heeft gezet onder een eenjarige verbintenis met Manchester United. De redactie vond aanhalingstekens gepast; Kenji is acht jaar. Hij kan waarschijnlijk net zijn eigen naam schrijven.

Eerder was al bekend geworden dat Kenji ook door Manchester City werd begeerd, maar dat aanbod van de hand wees omdat ze hem daar niet lieten pingelen; een schitterende reden om te weigeren trouwens.

De vader van Kenji is Dean Gorré, een oud-speler van Feyenoord, FC Groningen en Ajax die naar Engeland is uitgeweken en sindsdien spoorloos is verdwenen. Sommigen beweren dat hij voor Barnsley speelt.

Twee jaar geleden waren we heel dicht bij hem, toen we op een doordeweekse dag in Huddersfield neerstreken en een blaadje met een opstelling van het tweede elftal in handen kregen gedrukt, waarop zijn naam stond. De wedstrijd van Huddersfield Town 2 was net begonnen. Omdat er grenzen zijn, maakten we ons snel uit de voeten.

De moeder van Kenji heet Magali en zij vertelde aan het Algemeen Dagblad - de zogenaamde kwaliteitskranten lieten de zaak hautain links liggen - dat de ondertekening van het contract gerust stijlvol genoemd mocht worden. De top van de club was aanwezig en de ouders van Kenji vernamen dat in dezelfde ruimte ooit ook Beckham en Giggs en de gebroeders Neville hun eerste contract hadden afgesloten.

Dat tientallen jochies hetzelfde deden, en vervolgens niet goed genoeg bleken te zijn en door de club werden weggestuurd, zeiden ze er natuurlijk niet bij. Magali in het AD: 'En al zeg ik het zelf: Kenji is een groot talent.'

Dat zal best, maar dat hoeft nou ook weer niet, dat ouders over hun zoontje zeggen dat hij een groot talent is. Dat moeten anderen zeggen.

Kortom: leve Wim Jonk die zaterdag in Volendam bijna geen woord wilde zeggen over het talent van zijn zoon Joey (7), ondanks mijn aandringen.

Hij is een linkspoot en dat vind ik al heel wat, zei Jonk slechts, met de nuchterheid die de Volendammers eigen is, terwijl zijn zoontje in de kantine in

een trainingspak van de sponsor van Volendam F6 met zijn vriendjes stond te biljarten.

Wordt vast een héle grote, Joey Jonk, net zoals de zoons van ons allemaal.

Meer over