Column

Keffende en kijvende kuttenlikkers

Ik had me voorgenomen om dit jaar vrolijk & positief te beginnen maar ik ben nu al helemaal klaar met 2017. Het is de schuld van oma's kuttenlikkers. Avó, Portugees voor oma, is de moeder van mijn huisbaas. Ze is 95 en woont tegenover mijn droomhuis aan de Atlantische Oceaan. Avó is een best mens, daar niet van. Tot vorig jaar reed ze nog paard, tot ze om mij onbekende motieven een gemene trap kreeg van een van haar knollen. Die heeft ze meteen bij de worstafdeling van het abattoir gedumpt en nu scheurt de Algarviaanse amazone met gevaar voor eigen leven en vooral dat van ons omwonenden rond in een stinkende roestbak.

Arthur van Amerongen
null Beeld Gabriel Kousbroek
Beeld Gabriel Kousbroek

Avó doet me denken aan de lijpe, lieve oma in Harold and Maude, de cultfilm uit 1971 van Hal Ashby. Eigenlijk is ze een leenoma. De oma die ik nooit had. Grootmoeder van vaders kant stierf toen ik nog een peutertje was en de moeder van mijn moeder siste altijd tegen mij: 'Je bent de nagel aan mijn doodskist en die van je liefhebbende ouders.'

Daarna dreunde ze steevast namen van tantes, ooms, neven en nichten op. Al met al moest er een heel bos gekapt worden om de bloedverwanten keurig tussen zes plankjes te kunnen proppen, met mij dus als de magische tovernagel.

In Avó's tuin scharrelen geiten, een haan, divers pluimvee en een setje Vietnamese hangbuikzwijnen. Ik heb dus de lusten van een kinderboerderij naast de deur, en niet de lasten.

Maar nu komt het: oma heeft twee kuttenlikkers en die keffen de godganse dag. Over het gekukel van die haan wil ik het niet hebben, want dat hoort nou eenmaal bij het buitenleven. Op die fiets kan ik dan ook gaan jeremiëren over de uitstoot van houtkacheltjes in de wijde omgeving en over Nordic Walkers die hun stoma's legen op mijn strandje.

In principe ben ik hartstikke immuun voor keffen en kijven, na alle bipolaire verloofdes die ik versleet, maar het probleem is dat mijn honden aanslaan als ze oma's kuttenlikkers horen keffen. En mijn honden zijn geen mietjes. Die overstemmen met hun gebas gemakkelijk het gebulder van de oceaan. En dan ga ik anticiperen, lig ik nachten wakker en speelt de psoriasis weer op. Op die manier wordt mijn leven een hel, ondanks dat magistrale uitzicht op de oceaan en het schitterende weer (het is al wekenlang elke dag onbewolkt en ruim 20 graden). Ik roep 2017 daarom nu vast uit tot annus horribilis.

Meer over