Column

Katinka blijft een soort van stoïcijns

Katinka Polderman geeft Henk een lift.

null Beeld
Beeld

Ze zijn thuis met z'n drieën. Cabaretier Katinka Polderman, haar man Peter en hun 7 maanden oude zoontje Bram. Een rijtjeshuis in Den Bosch. Een mooie, zwarte kachel. Overal speelgoed, een rommeltje op de tafel. Ook op tafel: Katinka's gitaar. Toen ik aanbelde, zat ze juist de akkoorden van een liedje uit te zoeken. Bram ligt in de box en tilt zijn hoofd op als we praten over die kachel, over hoe heet zo'n ding kan worden, en dat je daar als kind echt je wang niet tegenaan moet drukken. Toeval, natuurlijk, dat hij zijn hoofdje opricht, maar toch leuk. Overigens komt het wel goed met Bram en die kachel; Peter is timmerman en een hekje is zo gemaakt.

Vlak voor we gaan, zie ik een autostuur voor de tv staan. Niet voor baby Bram, maar voor papa Peter. Zwart en stevig, met echte pedalen. Peter is een Formule-1-freak. Als ik ernaar informeer, ontvlamt het enthousiasme in zijn ogen, begint hij erover te vertellen en weet ik dat Katinka en ik, als ik niet oppas, hier nog wel even zullen staan.

In de Opel Corsa die ze overnam van haar ouders ('Het werd me min of meer opgedrongen') en waar ze al sinds het behalen van haar rijbewijs in rijdt, inmiddels tien jaar, karren we naar het centrum. Naar de muziekwinkel, waar ze een nieuwe muziekstandaard gaat kopen.

Katinka praat een beetje traag. Nee, niet traag. Ze praat een beetje lui. Nee, niet lui. Bedeesd? Ik weet het niet. Je moet er even aan wennen, en dan is het juist leuk. Het heeft iets droogkomisch, en dat werkt goed, want Katinka ís ook een beetje droogkomisch. Ze wijst naar de auto's om ons heen en noemt ze 'compromis-auto's'. Ze zegt: 'Je ziet dat de eerste ontwerper er iets spannends van wilde maken, maar dat vervolgens allerlei voorzichtige mensen zich ermee hebben bemoeid, en dan is dit dus wat je uiteindelijk krijgt.' Andere mensen zouden na zo'n opmerking zelf ook lachen, maar Katinka blijft een soort van stoïcijns. Vandaar dat ik net zei: droogkomisch.

Over een week begint ze met de try-outs van Polderman Tiert Welig, haar zesde cabaretprogramma. Ze zou er eigenlijk veel eerder mee op de planken staan, maar ja, toen werd Bram geboren. 'Ik ben nu in een staat van lichte paniek', zegt ze. 'Maar ik kan die paniek ook makkelijk relativeren. Dan denk ik: het hoort erbij. En als ik vervolgens die paniek niet meer voel, raak ik dáárvan in paniek. Want hoor ik niet een beetje in paniek te zijn?'

Bij Q-Park is de begane grond zo goed als vol. Er zijn een tweede en een derde verdieping. 'Toch wil ik gewoon hier staan', zegt Katinka, en rijdt rond tot ze een plaatsje heeft. Op straat, als we naar de muziekwinkel lopen, hebben we het over televisie en BN'er-schap. Het valt bij haar mee, zowel de tv-optredens als het BN'er-schap. Terwijl er toch mooi tachtig voorstellingen staan geprogrammeerd. 'Ik ben de meest over het hoofd geziene cabaretier van Nederland', zegt ze, bijna trots, maar ook met enige teleurstelling.

Bij de muziekwinkel nemen we afscheid. 'Ik vond het heel erg leuk', zegt ze, en ik zie in haar ogen dat ze het meent, en dat ze zich daar een klein beetje voor geneert, en dat er achter haar soms droogkomische voorkomen een lieve, leuke en gevoelige vrouw schuilgaat.

Meer over