Kartelpolitie 'redt' Limburgs Dagblad

In de provincie Limburg manifesteert de 'ontlezing' zich sterker dan in de rest van het land. De laatste twee Limburgse kranten fuseren....

'HET LIMBURGS Dagblad blijft wél bestaan. Het had ook anders kunnen uitpakken', beweert hoofdredacteur Frans Blok van het Limburgs Dagblad (LD) in Heerlen. Zelfs de journalistenvakbond had gezegd: je kunt blijven doorknokken, maar dan kun je misschien over drie jaar de deur helemaal sluiten. 'Jammer, maar er is geen alternatief', vindt hoofdredacteur Fons Elbersen van Dagblad De Limburger (DDL) in Maastricht.

Realisme weerklinkt vanuit de burelen van beide Limburgse kranten. Jarenlang hebben ze elkaar venijnig beconcurreerd in de laars van Nederland. En nu moeten ze opeens innig gaan samenwerken. Niemand is blij, maar de ratio lijkt het te winnen van de emotie. Geen Limburgse journalisten op de barricaden. Berusting overheerst, met misschien zelfs een vleugje opluchting. Want het had veel slechter kunnen aflopen.

De cijfers zijn desastreus. Elk jaar verliest het LD (oplage 65 duizend) 3,5 procent van zijn lezers. Ook het abonneebestand van DDL (oplage 165 duizend) kalft gestaag af: 1,5 procent per jaar. De 'ontlezing' doet zich in heel Nederland voor, maar manifesteert zich in Limburg het sterkst. Elk jaar verliezen DDL en LD samen vierduizend abonnees. Dat betekent een omzetderving van 1,2 miljoen euro per jaar voor eigenaar Media Groep Limburg, onderdeel van De Telegraaf. 'Dat houdt niemand vol. Dan moet je echt iets aan de kosten doen', erkent Elbersen.

Het plan is om de redacties van beide kranten samen te voegen en te saneren: 55 van de 266 formatieplaatsen worden geschrapt. De geïntegreerde redactie, werkend vanuit het nieuwe MGL-hoofdkwartier in Sittard, levert de kopij aan beide kranten. Want op last van de Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa) blijven er wel twee titels bestaan. Het Limburgs Dagblad behoudt een eigen streekredactie in Heerlen met twintig journalisten en vijftien eindredacteuren en opmakers.

'De sluizen naar elkaars kopij worden opengezet. Daarmee gaan we twee kranten vullen', aldus Blok. In grote lijnen krijgen beide kranten dezelfde inhoud. Ze behouden wel hun eigen opmaak en mogen zelf de selectie bepalen. Alleen met het streeknieuws zal het LD zich echt onderscheiden van De Limburger. Het Limburgs Dagblad krijgt een stevige streekredactie die 'op zoek gaat naar de lezer'. Blok spreekt van 'een vernieuwend journalistiek product dat de mensen wél aanspreekt'.

Geheel conform de tijdgeest zal het LD de wijken van Heerlen en Kerkrade ingaan, kijken wat de mensen bezighoudt, nieuws en service brengen. Het LD wil ook multimediaal worden, misschien via sms'jes of in samenwerking met Omroep Parkstad. 'We zoeken nog naar de vormen', zegt Blok.

Het LD is blij met de nieuwe kans, want er werd voor erger gevreesd. Vooral sinds De Telegraaf, al sinds 1972 eigenaar van het LD, drie jaar geleden ook De Limburger in bezit kreeg, gonsden allerlei doem-

scenario's door Zuid-Limburg. De NMa eiste bij die overname dat beide titels moesten blijven bestaan, elk onder een eigen vennootschap. Maar hoe solide waren die voorwaarden onder een rap verslechterend economisch gesternte? Het besluit van MGL om beide redacties te verhuizen naar een nieuw kantoor in Sittard, was een voorteken. 'Ze hebben nu nog een wand tussen beide redacties gepland, maar die is natuurlijk zó weg te halen', schamperde menige LD-journalist. Begin dit jaar hing er al een poster op de redactie van de Heerlense krant: 'Stop Moord LD.'

Het lijkt erop dat het LD alleen blijft bestaan bij de gratie van de kartelpolitie NMa. 'Het is een kosmetische operatie, gestuurd door de uitspraak van de NMa', erkent NVJ-bestuurder Linda Lemmens. Maar daardoor worden de sociale gevolgen wel gedempt. Bij een volledige fusie waren er vermoedelijk wél gedwongen ontslagen gevallen.

Er is ook een economische reden om het Limburgs Dagblad in leven te houden. Dagblad De Limburger is in 1995 ontstaan uit de fusie tussen De Limburger uit Maastricht en Dagblad voor Noord-Limburg uit Venlo. Een nieuw dagblad voor heel Limburg werd geboren, waarin veel lezers zich niet meer herkenden. De fusiekrant verloor duizenden lezers.

DDL-hoofdredacteur Elbersen: 'Onze grootste uitdaging is de aansluiting met de lezers te hervinden. De echte concurrentie zit niet in Heerlen, maar bij de vierduizend lezers die jaarlijks uit de markt stappen.'

Meer over