Kapucijners en winderigheid

Er blijken nog steeds tuinbouwproducten te zijn die zich niets aantrekken van de wens van de consument en daarom lekker niet het hele jaar door verkrijgbaar zijn....

Kapucijners zijn erwten, net als groene erwten, doperwten en peultjes. Al in 6000 voor Christus werden in Zwitserland gedroogde erwten als wintervoedsel in huizen opgeslagen. Omdat de rest van deze rubriek een opmaat is tot een beschrijving van de manier waarop peulvruchten in het algemeen winderigheid veroorzaken, en sommige lezers zulke dingen liever niet vóór het eten willen horen, geven we nu eerst een snel recept met verse kapucijners. Dop de kapucijners. Druk daartoe op de naad van de peul, totdat deze openspringt en rits de erwten eruit. Roerbak de ui met de kapucijners in wat olie of boter in 5 tot 10 minuten beetgaar. Voeg de crème fraîche toe en maak de groente op smaak met peper en zout. Breng het geheel weer aan de kook en doe dan het vuur uit. Roer de 1kaas erdoor en strooi de kruiden erover. Serveer met rijst.

Heeft het gesmaakt? Dan gaan we weer verder. Die vroege Zwitsers wisten vast nog niet dat de hoge concentratie meervoudige suikers in de droge erwten winderigheid veroorzaakt. Juist jonge, groene erwten, zoals verse kapucijners, blijken minder van deze meervoudige suikers te bevatten dan erwten die volledig zijn uitgegroeid om vervolgens te kunnen worden gedroogd. De meervoudige suikers hopen zich pas op aan het einde van het groeiproces. Het is een manier om de toekomstige kiem een voorraadje suiker mee te geven.

Deze meervoudige suikers zijn te groot om door ons lichaam te kunnen worden afgebroken. Ze zouden allemaal onverwerkt ons darmkanaal passeren, ware het niet dat in het onderste deel daarvan een bacteriekolonie huist die wel raad weet met de meeste van die lange moleculen. De bacteriën produceren daarbij echter veel kooldioxide, dat zich op een geheel eigen wijze een weg naar buiten zoekt.

Meer over