Kandidaat Kerry

Zo'n geluid klinkt buitenlandse toeschouwers, gewend aan verkiezingscampagnes die in hun geheel hoogstens een paar weken in beslag nemen, tamelijk absurd in de oren. Maar er zit een kern van waarheid in. Want nu Kerry de nominatie feitelijk op zak heeft, treedt voor hem een lange windstille periode in, die duurt tot augustus, wanneer de Democraten op de partijconventie in Boston hun presidentskandidaat officieel op het schild verheffen.

Dat wil niet zeggen dat de aspirant-uitdager van president Bush in de tussentijd uit beeld verdwijnt. Hij zal ongetwijfeld het land blijven doorkruisen, hij kan het regeringsbeleid onder vuur nemen en zelf met wervende plannen en ideeën komen. Maar hij wordt niet langer wekelijks gehuldigd als winnaar van weer een voorverkiezing, er is geen automatische media-aandacht meer.

Het Witte Huis herneemt nu het politieke initiatief. Wekenlang hebben de Democraten hun pijlen op president Bush kunnen afschieten. Vanaf heden wordt er teruggeschoten, want het voornaamste doelwit is bekend: een liberale senator uit het liberale bolwerk Massachusetts. Aan zo'n doelwit bewaren de Republikeinen dierbare herinneringen: Michael Dukakis. In 1988 had deze gouverneur van Massachusetts aan het eind van het voorverkiezingsseizoen een ruime voorsprong op (vice-president) George Bush sr. Met een rauwe campagne, waarbij voluit op de man werd gespeeld, wisten de Republikeinen de bordjes te verhangen.

Ook nu mogen de Democraten op een zwaar bombardement rekenen. Bush jr. kent het klappen van de zweep, hij beschikt over een gestroomlijnde organisatie en een campagnekas van nu al 140 miljoen dollar. De vraag is of Kerry de strategische fouten van Dukakis zal weten te vermijden: deze beet in eerste instantie te weinig van zich af en liet zich in tweede instantie te veel op stang jagen.

Het succes van de senator steunt tot nu toe vooral op ervaring en electability. Eigenschappen die hun gewicht vooral ontlenen aan het feit dat het overgrote deel van de kiezers in de Democratische voorverkiezingen worden gedreven door een sterke afkeer van Bush. Maar om de cruciale kiezers in het centrum, economisch minder kwetsbaar, te kunnen veroveren, zal Kerry een indringender politieke boodschap en ook een soepeler stijl moeten ontwikkelen. Misschien komt enige windstilte toch wel van pas.

Meer over